Wyszukaj badanie lub pakiet

Skorzystaj z wyszukiwarki lub wybierz interesującą Cię kategorię

Nazwa badania:

Enterowirusy IgG met. IIF

Kod oferty: 3177
Kod ICD: F29

Badanie nie jest dostępne w sprzedaży online.

Twoja placówka

Krótko o badaniu

Enterowirusy, IgG met. IIF. Diagnostyka serologiczna chorób wirusowych wywołanych przez enterowirusy. Oznaczenie specyficznych przeciwciał w krwi badanego.

Więcej informacji

Oznaczenie metodą IIF (immunofluorescencji pośredniej) przeciwciał IgG swoistych dla enterozwirusów, przydatne w diagnostce serologicznej chorób wirusowych wywołanych przez enterowirusy. Enterowirusy są wirusami przenoszonymi pomiędzy ludźmi przez bezpośredni kontakt. Są to małe  RNA wirusy należące do rodziny Picornaviridae. Do enterowirusów należą: wirusy polio, wirusy Coxackie grupy A i B, wirusy ECHO i nowo wyodrębnione gatunki enterowirusów oznaczone numerami: 68-71. Enterowirusy są odpowiedzialne za szeroki zakres objawów u ludzi. Większość zakażeń nie związanych z wirusem polio, czyli non-polio, jest bezobjawowa lub objawia się jako niezróżnicowana choroba gorączkowa z trwającą do tygodnia gorączką 38-40oC. Wirusy polio powodują łagodne, subkliniczne zakażenia, ale również zapalenie opon mózgowych i chorobę Heinego-Medina (łac. poliomyelitis). Wirusy coxackie są najczęstszą przyczyną wirusowych chorób serca (grupa B), a także paraliżu (np. wirus A7 i inne z grupy A i B), aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (grupa A i B), opryszczkowego zapalenie gardła (grupa A), zapaleń mózgu, krwotocznego zapalenia spojówek (wirus A24), ciężkich zakażeń noworodków, choroby Bornholm, choroby stóp, rąk i ust, a także zwykłego przeziębienia. Wirusy ECHO są odpowiedzialne za niespecyficzne zakażenia przebiegające z gorączką, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu (echowirus 9), zapalenie spojówek, ciężkie uogólnione zakażenia noworodków. Szczepy enterowirusów 68 do 71 są przyczyną m.in. paraliżu niezwiązanego z wirusem polio (enterowirus 71), aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, choroby stóp, rąk i ust (enterowirus 71), epidemicznego zapalenia spojówek (enterowirus 70). Do zakażenia enterowirusami dochodzi drogą fekalno-oralną, do wyjątków należy m.in. wirus Coxsackie A21,  rozprzestrzeniający się drogą kropelkową. Średni czas inkubacji wirusa w organizmie wynosi od 3 do 10 dni. Wiriony wydalane są z kałem i wydzielinami dróg oddechowych jeszcze przed wystąpieniem objawów choroby. IgG specyficzne dla wirusa wykrywane są od 7 do 10 dni po zakażeniu i pozostają przez całe życie. Przeciwciała zwiększają swoje miano 4 krotnie między ostrą fazą choroby i okresem zdrowienia. W badaniu wykrywa się przeciwciała przeciw: wirus Coxsackie typ A7, wirus Coxsackie typ B1, Echovirus typ 7 bez wyszczególnienia  typu wirusa, który wywołał  serokonwersję.

Przygotowanie do badania

Brak szczególnych wskazań.

Czynniki mogące mieć wpływ na wynik badania

Przeciwciała heterofilne.

Możliwe przyczyny odchyleń od normy

Wynik dodatni:  zakażenie w przeszłości, świeże lub odległe;

Wynik ujemny: zbyt świeże zakażenie, supresja odpowiedzi odpornościowej.