Wyszukaj badanie lub pakiet

Skorzystaj z wyszukiwarki lub wybierz interesującą Cię kategorię

Nazwa badania:

HHV6 DNA (Herpeswirus typu 6) met. real time PCR

Kod oferty: 4940
Kod ICD:

Badanie nie jest dostępne w sprzedaży online.

Twoja placówka

Krótko o badaniu

HHV6 Herpeswirus typu 6 wykrywanie DNA met. PCR. Badanie stosowane w diagnostyce zakażenia wirusem rumienia nagłego, HHV-6.

Więcej informacji

Ludzki wirus herpes typu 6 (ang. human herpesvirus 6, HHV-6) nazywany zwyczajowo wirusem rumienia nagłego (gorączki trzydniowej) należy do rodziny herpeswirusów,
czynników etiologicznych latentnych zakażeń wirusowych ludzi. Zakażenia HHV-6 są powszechne i najczęściej bezobjawowe. Dochodzi do nich we wczesnym dzieciństwie (między 6 a 24 miesiącem życia) przez kontakt z rodzicami. Zakażenie dotyka 70-90% dzieci do 2 roku życia i niemal 100% dorosłych. HHV-6 wyizolowano w 1986 roku z krwi obwodowej chorych na chorobę limfoproliferacyjną. Wyróżnia się 2 podtypy HHV6: A i B. Rezerwuarem wirusa jest człowiek – chory, ozdrowieniec lub zdrowy. Materiałem zakaźnym jest ślina. Jedynym znanym receptorem HHV-6 jest białko przezbłonowe CD46, powszechnie występujące w ludzkim organizmie. W związku z tym wirus może atakować różne komórki, w tym, komórki ośrodkowego układu nerwowego. Po zakażeniu pierwotnym wirus pozostaje w tkankach w postaci latentnej. Obecność DNA HHV-6 stwierdzano m.in. w limfocytach, komórkach śródbłonka, komórkach progenitorowych szpiku, skórze, śledzionie, płucach, sercu, nerkach, nadnerczach, przełyku, jelicie i wątrobie. Podejrzewa się, że nie zidentyfikowano jeszcze wszystkich chorób związanych z infekcją HHV. Badania wskazują, że HHV-6 może odgrywać rolę w patogenezie niewydolności wątroby i zespołu przewlekłego zmęczenia. Uważa się, że HHV-6 wiąże się z rozwojem stwardnienia rozsianego. U dzieci HHV-6B wywołuje najczęściej tzw. rumień nagły. Po okresie 5-15 dniowej inkubacji choroba objawia się gorączką a następnie plamisto-grudkową lub rumieniową wysypką na szyi i tułowiu.  U starszych dzieci i dorosłych zakażenie pierwotne może przebiegać jako zespół mononukleozopodobny z limfadenopatią lub zapaleniem wątroby. W stanach obniżonej odporności dochodzi do reaktywacji zakażenia (u 30-70% biorców przeszczepów allogenicznych szpiku) zwykle w ciągu 2-4 tygodni po zabiegu. U osób z upośledzoną odpornością wirus może wywoływać groźne dla życia objawy – m.in. zapalenie mózgu, supresję szpiku czy zapalenie płuc.