Aldosteron w DZM

 

Oznaczenie stężenia aldosteronu w dobowej zbiórce moczu jest wykorzystywane w diagnostyce zburzeń elektrolitowych i płynów, niepoddającego się kontroli nadciśnienia (szczególnie z towarzyszącym niskim stężeniem potasu we krwi) i przy niskim ciśnieniu krwi po przejściu do pionizacji.  Aldosteron wydalany jest z moczem głównie w postaci metabolitów:  glukuronidu  tetrahydroaldosteronu  i 3-oksopochodnych  aldosteronu, a w śladowych ilościach w postaci niezmienionej. Zwiększone wydalanie aldosteronu i jego metabolitów  stwierdzane jest w stanach hiperaldosteronizmu, spadek wydalania odnotowuje się w stanach hipoaldosteronizmu (porównaj badanie 175). Na rzetelność wyników ma istotny wpływ staranność przeprowadzenia zbiórki moczu. Badanie pozwala  na eliminację wpływ dobowej zmienności wydzielania aldosteronu wpływającej na badanie w próbce przypadkowej.

Wzrost stężenia:
Pierwotny hiperaldosteronizm: produkujący aldosteron gruczolak nadnerczy, zespół Conna, hiperplazja, idiopatyczna nadnerczowa hiperplazja, rak nadnercza wydzielający aldosteron, rodzinny aldosteronizm hamowany glukokortykoidami; zespół Cushinga, zespół Barttera - zespół niewłaściwego uwalniania wazopresyny, SIADH (ang.yndrome of inappropriate antidiuretic hormone hypersecretion).
Wtórny hiperaldosteronizm: choroby nerek i serca: zastoinowa niewydolność, marskość wątroby, zatrucie ciążowe, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe (zwężenie tętnic nerkowych), pheochromocytoma (guz chromochłonny), dieta o bardzo niskiej zawartości soli; leki: lit, Spironolakton, Verapamil.

Obniżone stężenie: choroba Addisona, długotrwała terapia heparyną, hipoaldosteronizm z nadmiarem reniny (selektywne uszkodzenie strefy kłębkowatej), wrodzona hiperplazja nadnerczy (CAH), pseudohiperaldosteronizm (defekt receptora), hipoaldosteronizm z niedoborem reniny (nieadekwatna produkcja reniny), dieta z bardzo dużą ilością soli, stosowanie leków: ACE inhibitory, niesterydowe leki przeciwzapalne, ranitydyna, propranolol.