HTLV I/II, przeciwciała

Test stosowany w celu stwierdzenia nosicielstwa wirusów HTLV I/II i w podejrzeniu chorób wiązanych z obecnością wirusa HTLV-1. Ludzkie wirusy T-limfotropowe, HTLV (ang. human T-lymphotropic virus) lub  wirusy ludzkiej białaczki/chłoniaka T (ang. human T-cell leukemia/lymphoma virus) należą do retrowirusów, nazwanych ze względu na właściwości onkogenne onkowirusami. Wirusy HTLV-1 i HTLV-2 posiadają 60% homologii sekwencji nukleotydów i stąd są trudno rozróżnialne w testach serologicznych. Atakują jednakże limfocyty T o różnych markerach systemu CD: HTLV-1 CD4helper, a HTLV-2 CD8cytotoxic.  U pewnego odsetka  osób zakażonych HTLV-1  może dojść do rozrostu komórek układu chłonnego:  białaczki T-komórkowej  dorosłych (adult T-cell leukemia – ATL), chorób neurologicznych demielinizacyjnych (w tym tropikalnych) i okulistycznych (zapalenie naczyniówki). Ryzyko wystąpienia choroby rozrostowej u osoby zakażonej nie przekracza jednak 5% po 30–40 latach. HTLV jest przenoszony z matki na dziecko, w transfuzji krwi i kontakcie z zakażoną krwi lub narzędziem chirurgicznym. Przeniesienie wirusa na drodze kontaktu seksualnego wymaga obecności docelowej komórki układu odpornościowego, gdyż wirus przenoszony jest wewnątrzkomórkowo.  Obecność wirusa utrzymującego się przez całe życie można wykazać na podstawie serokonwersji. Endemiczne występuje w Japonii, na Karaibach i w Afryce. HTLV-2 spotykany jest u Indian w obu Amerykach, na Karaibach i wśród narkomanów. Wiązany jest z przypadkami tropikalnych chorób neurologicznych.  Istotność dróg szerzenia wirusa zależy do regionu geograficznego.  Ze względy na podobieństwa antygenowe w teście wykrywa się przeciwciała swoiste w stosunku do obu typów wirusa HTLV. Szacuje się, że ilość nosicieli HTLV1 i 2 na świecie wynosi ok. 20 milionów .