P/c. p. mięśniom poprzecznie prążkowanym met. IIF

Oznaczenie autoprzeciwciał specyficznych dla mięśni prążkowanych jest oznaczeniem pomocniczym w diagnostyce miastenii. Miastenia (ang. myasthenia gravis, MG) jest nabytą chorobą autoimmunizacyjną, współistniejącą z innymi chorobami o tej samej etiologii (porównaj badanie 665 i 670).  Charakteryzuje się szybkim zmęczeniem i osłabieniem mięśni szkieletowych (nużliwością). Przyczyną MG jest proces autoimmunizacyjny skierowany przeciwko receptorom acetylocholinowym. U chorych stwierdza się przede wszystkim obecność przeciwciał przeciw receptorom acetylocholiny, AChR-ab (ang. acetylcholine receptor autoantibody) – chorzy AChR-ab pozytywni. U 15-20% chorych na MG z pełnymi objawami klinicznymi nie ma przeciwciał anty-AChR. Przypadki takie noszą nazwę seronegatywnej MG. U 8-70% chorych na seronegatywną MG stwierdza się natomiast obecność przeciwciał anty-MuSK, autoprzeciwciał skierowanych przeciw mięśniowo-specyficznemu receptorowi kinazy tyrozyny (ang. muscle-specific kinase, MuSK). Nie stwierdzono ich występowania u chorych na grasiczaka.  Autoprzeciwciała specyficznie dla antygenów mięśni prążkowanych (szkieletowych i serca) występują u 90 % chorych na miastenię z towarzyszącym grasiczakiem i u 20% bez grasiczaka, przy czym istotne diagnostycznie jest wysokie miano tych przeciwciał. Autoprzeciwciała takie wykryto również u chorych na przewlekłe zapalenie wątroby, na grasiczaka bez miastenii i na rakowiaka. Oznaczenie wykonywane jest metodą immunofluorescencji pośredniej.