P/c. p. receptorom acetylocholiny (anty-ACHR)

Oznaczenie stężenia przeciwciał przeciw receptorowi acetylocholiny (anty-AChR, ang. Acetylcholine Receptor) jest przydatne w diagnostyce i różnicowaniu miastenii.  Miastenia (łac., ang. Myasthenia gravis, MG) jest nabytą, autoimmunizacyjną chorobą przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, na ogół spowodowaną obecnością przeciwciał specyficznych dla białek błony postsynaptycznej  złącza nerwowo-mięśniowego: receptora acetylocholinowego –  AChR,  rzadziej, przeciwciał swoistych dla mięśni receptora kinazy tyrozynowej –  MuSK (ang. muscle specific tyrosine kinase), przeciwciał anty-MuSK. MG często współwystępuje z innymi chorobami autoimmunizacyjnymi, jak: choroby tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty, stwardnienie rozsiane, łuszczyca i pęchrzyca; u 70% chorych na miastenię stwierdza się przerost grasicy, a u ok. obecność 10 % grasiczaka. MG klasyfikuje się jako miastenię oczną i formy miastenii uogólnionej, przy czym, u co najmniej 50% chorych, objawy oczne ulegają uogólnieniu. Przeciwciała anty-AChR są wykazywane u 80-90% chorych na uogólnioną miastenię i ok. 50% chorych na miastenię oczną. Obecność przeciwciał anty-AChR w stężeniu przekraczającym 0,4 nmol/l potwierdza rozpoznanie MG, ale wielkość stężenia nie pozostaje w bezpośredniej korelacji z nasileniem objawów klinicznych lub poprawą po leczeniu, chociaż 50% obniżenie stężenia przeciwciał anty-AChR jest na ogół związane z istotną poprawą. U chorych na MG w stanie remisji,  z grasiczakiem, w 100% przypadków stwierdza się umiarkowanie podniesiony poziom przeciwciał. Forma uogólnionej MG, w której nie stwierdza się przeciwciał anty-AChR określana jest mianem seronegatywnej (15-20% przypadków).

Obecność przeciwciał: miastenia uogólniona (80-90% przypadków), miastenia oczna (ok.50% przypadków).

Brak przeciwciał: miastenia seronegatywna (15-20% przypadków).