Poliomawirus (JCV) DNA met. real time PCR, jakościowo

Identyfikacja materiału genetycznego poliomawirusa typu JC (JCV) w diagnostyce i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie antywirusowe.  Poliomawirusy stanowią niewielką, lecz bardzo silnie rozpowszechnioną grupę wirusów DNA. Przeciwciała IgG specyficzne dla antygenów wirusa występują u ponad 90%  osób dorosłych.  Zakażenie pierwotne jest bezobjawowe, zachodzi przez kontakt lub drogą kropelkową. Wirus pozostaje w stanie uśpienia (latencji) w komórkach nerek. Do wtórnych zakażeń może dochodzić w okresie obniżonej odporności, w trakcie innych zakażeń wirusowych, a często także w ciąży. Osoby zdrowe  nie wydalają wirusa, z wyjątkiem okresu ciąży i spadku odporności. W takich przypadkach cząsteczki wirusa mogą być  wykrywane w moczu. Poliomawirusy stały się problem od momentu upowszechnienia stosowania immunosupresji biorców u przeszczepów  i rozprzestrzeniania się epidemii HIV, który prowadzi w zaawansowanym stadium zakażenia do supresji układu odpornościowego (AIDS). Wirus JC, JCV (nazwany inicjałami osoby od której został wyizolowany)  może powodować zapalenie mózgu i opon mózgowych,  a u osób w immunosupresji progresywną wieloogniskową leukoencefalopatię, PML (ang. progressive multifocal leukoencephalopathy), prowadzącą na ogół do śmierci  Poliomawirus BK, BKV (nazwa również jest inicjałami) wywołuje krwotoczne zapalenie pęcherza. Jest szczególnie groźny po reaktywacji w przeszczepionej nerce, mogąc doprowadzić do nefropatii i utraty przeszczepu. Metoda Real Time–PCR pozwala na wykrywanie materiału genetycznego JCV z wyjątkowo wysoką, w porównaniu do innych metod diagnostycznych, czułością i swoistością. Najczęściej badanie wykonywane jest w celu monitorowania odpowiedzi na leczenie antywirusowe (czułość testu 300 kopii/ml), głównie u osób w stanie immunosupresji spowodowanej przez AIDS. Materiałem dla testu jest krew pełna i mocz.