Przeciwciała przeciwko kompleksowi heparyna-PF4 (HIT II)

Badanie ma na celu rozpoznanie małopłytkowości typu II  wywołanej leczeniem heparyną. Heparyna i jej pochodne stosowane są podczas zabiegów naczyniowych i kardiochirurgicznych, w leczeniu i profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz jako antykoagulant w dializoterapii. Do powikłań leczenia heparynami należy małopłytkowość wywołana heparyną, HIT (ang. heparin induced thrombocytopenia). HIT powodowana jest przez przeciwciała klasy IgG skierowane przeciwko neoepitopom powstałym pod wpływem heparyny w cząsteczce czynnika płytkowego 4 (PF4).  Cząsteczka PF4 staje się autoantygenem w wyniku zmian konformacyjnych zachodzących w jej strukturze po połączeniu z heparyną w określonym stosunku stechiometrycznym. HIT typu 2 polega na znacznym zmniejszeniu liczby płytek, zwykle do poziomu 30–50 G/l (o rozpoznaniu decyduje spadek ≥ 50%), na ogół po 5–10 dniach stosowania heparyny. Wiąże się z 20–40-krotnym zwiększeniem ryzyka zakrzepicy żylnej lub tętniczej (powikłania zakrzepowe dotyczą 30–75% chorych z HIT). Badanie obecności przeciwciał PF4/Heparyna należy wykonać u chorych podejrzanych o HIT, u których stwierdzono spadek ilości płytek o ok. 50% w 5-14 dniu po rozpoczęciu terapii heparyną (niefrakcjonowaną lub drobnocząsteczkową) lub nawet po 24 godzinach, jeżeli przed rozpoczęciem terapii miała już miejsce ekspozycja na heparynę.