Stwardnienie guzowate - badanie duplikacji/ delecji w genie TSC2 metodą MLPA

Konieczne uzupełnienie Zlecenia i Deklaracji Świadomej Zgody na badanie genetyczne.
Stwardnienie guzowate ,TSC (ang. tuberous sclerosis complex), jest rzadką, wieloukładową chorobą genetyczną, dotykającą obu płci, polegającą na wzroście łagodnych nienowotworowych zmian rozwojowych (hamartoma) w mózgu (podwzgórzu) oraz w płucach, nerkach, sercu, oczach,  kościach i skórze. Nazwa pochodzi od charakterystycznych guzków w mózgu przypominających ziemniaki, które z wiekiem wapnieją i stają się stwardniałe. TSC wywiera wpływ na ośrodkowy układ nerwowy i może powodować złożone objawy obejmujące drgawki, upośledzenie rozwoju intelektualnego, autyzm, problemy behawioralnych, choroby nerek i nieprawidłowości skórne. Nasilenie objawów jest zróżnicowane, od łagodnych, nieograniczających możliwości życiowych chorego, po zagrażające życiu. Objawy w wielu przypadkach stają się widoczne w pierwszym roku życia, jednakże mogą być subtelne i nasilać się latami. TSC charakteryzuje się heterogennością genetyczną, gdyż jest wywoływana przez defekty lub mutacje dwóch genów: TSC1 i TSC2, przy czym do zajścia choroby wystarcza obecność defektu w jednym z nich. Gen TSC1 znajduje się na chromosomie 9 (locus 9q34) i wytwarza białko hamartynę; gen TSC2 znajduje się na chromosomie 16 (locus 16 p13.3) i wytwarza białko tuberynę. Oba białka tworzą funkcjonalny kompleks Rheb-GTPazy zaangażowany w regulację podziałów komórkowych i supresję wzrostu, hamując aktywację białka zwanego mTOR. Utrata regulacji mTOR w komórkach pozbawionych hamartyny lub tuberyny, prowadzi do nieprawidłowego różnicowania i wytwarzania powiększonych komórek (w mózgu). Zaburzone podziały komórkowe leżą u podłoża procesów nowotworowych, stąd w TSC zwiększa ryzyko nowotworów mózgu i nerek.
Mimo, że TSC jest chorobą dziedziczną większość przypadków powodowanych jest przez mutacje spontaniczne genach TSC1 lub TSC2, tzn. że żaden z rodziców nie posiada mutacji w obrębie któregoś z tych genów. Choroba dziedziczona jest autosomalnie dominująco, przy czym dzieci dziedziczące TSC mogą mieć objawy inne lub o innym nasileniu niż rodzice. W przypadku mozaicyzmu gonad u jednego z rodziców badanie genetyczne próbki krwi może nie ujawnić możliwości przeniesienia choroby na potomstwo. Częstość TSC określana jest na 1 na 20 000 osób.