Wyszukaj badanie lub pakiet

Skorzystaj z wyszukiwarki lub wybierz interesującą Cię kategorię

Nazwa badania:

Toksokaroza (Toxocara spp.) IgG, met. Western Blot

Kod oferty: 339
Kod ICD: --

Badanie nie jest dostępne w sprzedaży online.

Twoja placówka

Krótko o badaniu

Toksokaroza (Toxocara spp.) IgG, metodą Western blot. Potwierdzenie dodatnich wyników oznaczeń  przeciwciał IgG specyficznych dla Toxocara spp.

Więcej informacji

Potwierdzenie dodatnich wyników pomiaru przeciwciał IgG specyficznych dla Toxocara spp. Toksokaroza jest chorobą pasożytniczą powodowaną przez nicienie: Toxocara canis (glista psia) lub Toxocara cati (glista kocia). Dorosłe pasożyty umiejscawiają się w jelicie cienkim zwierząt mięsożernych: psa i kota (także lisa), będących ich żywicielami ostatecznymi. Płody psów zarażane są przez larwy T. canis  przenikające przez łożysko (transmisja transplacentalna).  Szczenięta i kocięta zarażane są również  przez mleko matki (transmisja laktogenna). Ze względu na brak naturalnej oporności szczenięta zarażone glistami sródłożyskowo są najpowszechniejszym źródłem jaj pasożytów. Dla obu gatunków pasożytów człowiek jest żywicielem przypadkowym, a do zarażenia dochodzi drogą pokarmową: przez ręce zabrudzoną glebą skażoną jajami pasożyta z kału zarażonych zwierząt, przez skażony pokarm lub bezpośrednio przez zarażone zwierzęta i ich odchody. Badania skażenia ziemi z miejskich terenów rekreacyjnych (trawniki, skwery, podwórza, piaskownice) polskich miast wykazały obecność form inwazyjnych Toxocara w ok. 20-30% (w Krakowie nawet do 60%!) próbek gleby, przy czym ze względu na dzieci szczególnie istotne jest skażenie piaskownic. Infestacja Toxocara u ludzi dotyczyć może wątroby, serca, płuc, mięśni, oka i mózgu. Choroba może przebiegać w jednej z czterech postaci, jako: 1) toksokaroza utajona – u dzieci, o przebiegu skrytym, z łagodnym objawami subklinicznymi, wykrywana często przypadkowa przez stwierdzenie leukocytozy, eozynofilii, podniesionego stężenia całkowitej IgE; 2) toksokaroza trzewna – z reakcją zapalną narządów wewnętrznych wywołaną przez wędrującą w organach wewnętrznych larwę;  3) toksokaroza oczna – z możliwą utratą widzenia z powodu larwy wędrującej do tylnej części oka, stwierdzana u starszych dzieci i młodych dorosłych; 4) neurotokaroza (toksokaroza mózgowa, tokoskaroza OUN) – przebiegające ze zmianami zachowania i drgawkami. W postaci utajonej uśpiona w tkankach, nieruchoma larwa po aktywacji może rozpocząć ponowną wędrówkę w dowolnym momencie.  Ciężkość choroby zależy od ilości połkniętych jaj i stopnia reakcji alergicznej organizmu. Na ogół jest samoograniczającym się procesem przebiegającym łagodnie, skąpo- lub bezobjawowo, a jedynie w przypadku zajęcia mózgu jej przebieg może być ciężki. Na objawy ostrej fazy choroby składają się m.in. ból brzucha, obniżony apetyt, gorączka, kaszel, nerwowość, świszczący oddech, pokrzywka, obniżona ostrość widzenia (przy zajęciu oka). Badanie serokonwersji w klasie  IgG odgrywa  znaczącą rolę w diagnostyce toksokarozy mimo niemożności różnicowania zarażenia świeżego i odległego (obecność IgG jest podtrzymywana przez larwy Toxocara pozostające po ograniczeniu choroby) oraz faktu,  że w porównaniu z dziećmi starszymi i dorosłymi w danej grupie społecznej  wyższy poziom swoistych IgG stwierdzany jest u dzieci w wieku przedszkolnym. Obecność przeciwciał IgG swoistych dla antygenów Toxocara spp. świadczy o kontakcie układu odpornościowego badanego z larwami Toxocara. Immunoblot, który uwidacznia  komponenty antygenu reagujące z  przeciwciałami  IgG,  pozwala na potwierdzenie swoistości dodatnich wyników testów serologicznych oraz na monitorowanie skuteczności terapii infestacji. Wykazano, że w przypadku powodzenia terapii, spada ilość IgG specyficzna dla ciężkich frakcji antygenów pasożyta. Rozpoznanie aktywnej choroby musi być potwierdzone przez charakterystyczne objawy kliniczne i odchylenia wyników badań laboratoryjnych, jak: wysokie stężenie IgE (IgE całkowita), wzrost liczby leukocytów i granulocytów kwasochłonnych (eozynofilia) i  niedokrwistość.