Wankomycyna, ilościowo

Monitorowanie stężenia wankomycyny w krwi w celu utrzymania stężenia terapeutycznego i uniknięciu przedawkowania, istotne w przypadku osób z upośledzoną czynnością nerek. Rozpoznanie stężenia toksycznego przy przedawkowaniu. Wankomycyna jest glikopeptydowym antybiotykiem o działaniu bakteriobójczym w stosunku do tlenowych ziarenkowców Gram-dodatnich: gronkowców, paciorkowców, enterokokoków oraz beztlenowych ziarenkowców i laseczek.  Blokuje syntezę ściany komórkowej drobnoustrojów, wpływa na przepuszczalność błony komórkowej i syntezę RNA. W 10–55% wiąże się z białkami surowicy. Dobrze przenika do płynu osierdziowego, torebki stawowej, płynu opłucnowego, płynu otrzewnowego, moczu, żółci (50% stężenia surowiczego), słabo do płynu mózgowo-rdzeniowego. Nie podlega metabolizmowi. Wydalana jest głównie (w 80–90%) przez  nerki, w niewielkim odsetku z żółcią. Stosowana jest w ciężkich zakażeniach bakteriami Gram-dodatnimi opornymi na inne leki oraz w przypadkach nadwrażliwości na penicylinę i cefalosporyny.

Wzrost stężenia: przedawkowanie, długotrwała terapia, upośledzenie czynności nerek.

Uczulenie na teikoplaninę może wywołać krzyżową reakcje alergiczną w stężeniu terapeutycznym.