Ceruloplazmina

Oznaczenie ceruloplazminy w krwi, stosowane w diagnostyce zaburzeń metabolizmu miedzi. Ceruloplazmina  (ferroksydaza) jest białkiem ostrej fazy, glikoproteiną syntetyzowaną w wątrobie,  należącą do alfa2-globulin. Bierze udział w metabolizmie żelaza, katalizując utlenienie żelaza do postaci Fe3+ i uczestnicząc w transporcie żelaza w krwi. Równocześnie uczestniczy w mechanizmach obronnych przez udział w stresie oksydacyjnym. Jest główną oksydazą obecną w osoczu  krwi. Ceruloplazmina zawiera w swojej cząsteczce  6 atomów miedzi. Jest głównym nośnikiem miedzi  i zarazem źródłem  90% miedzi obecnej w surowicy krwi.  Miedź magazynowana jest w postaci apoceruloplazminy w wątrobie, a ceruloplazmina uwalniana  z powrotem do krążenia.  Ze względu na dominującą rolę ceruloplazminy jako nośnika i źródła miedzi w surowicy, jej pomiar  wykorzystywany jest do oceny metabolizmu miedzi oraz do diagnostyki choroby Wilsona. Patologia ta polega na genetycznym niedoborze ceruloplazminy, prowadzącym do odkładania miedzi przenoszonej przez albuminy w narządach miąższowych (wątrobie) i w efekcie do ich uszkodzenia. Niedobory ceruloplazminy  występują również marskości wątroby; przewlekłych stanach zapalnych wątroby;  w zespołach utraty białka; zespołach nerczycowych; genetycznej chorobie Menkesa;  w stanach z obniżoną syntezą białek i przy niedoborze miedzi. Podwyższone stężenie ceruloplazminy towarzyszy reakcjom ostrej fazy (stany zapalne, choroby zakaźne); hemochromatozie; cholestazie;  chorobom reumatycznym i nowotworowym. Stwierdzane jest  także w ciąży.