Cynk w DZM

Pomiar wydalania dobowego cynku z moczem (w dobowej zbiórce moczu – DZM), przydatny w diagnostyce niedoborów cynku. Cynk jest pierwiastkiem śladowym o bardzo istotnych funkcjach w organizmie. Jest składnikiem i kofaktorem ponad 300 enzymów i fizjologicznie istotnych białek, w tym anhydrazy węglanowej, fosfatazy zasadowej, karboksypeptydazy, polimerazy RNA i DNA, dehydrogenazy alkoholowej. Związanie cynku wpływa na aktywację insuliny. Cynk wpływa na metabolizm węglowodanów i białek; mineralizację kości; układ odpornościowy; produkcję prostaglandyn; funkcje wątroby; gojenie się ran itd. Niedobory cynku prowadzą do karłowatości i hipogonadyzmu (u dzieci: zespół Brandta -  akrodermatoza); niedoborów odporności; marskości wątroby etc. Z niedoborem cynku u dorosłych wiążą się choroby skóry, wypadanie włosów i łamliwość paznokci; chroniczne zmęczenie; spadek libido. Nadmiar cynku nie stanowi problemu klinicznego, nawet gdy cynk jest przyjmowany w mega dawkach, w preparatach witaminowych. Jedynym znanym efektem nadmiaru cynku jest możliwość obniżenia absorpcji miedzi, która prowadzi do hypokupremii i niedoboru żelaza, mogącego doprowadzić do anemii. Niezaabsorbowany w przewodzie pokarmowym cynk wydalany jest z kałem. Zaabsorbowany cynk wydalany jest z moczem, przy czym, w warunkach fizjologicznych, ilość cynku w moczu zależy od diurezy, podaży w diecie i przyswajalności. Na utratę cynku z moczem wpływają stany patologiczne i leczenie związkami chelatującymi. Wzrost wydalania cynku następuje w przypadku: alkoholizmu, alkoholowej marskości wątroby, zaburzeń metabolizmu białek oraz węglowodanów prowadzących do miażdżycy lub cukrzycy (typu II), współistnienia porfirii ostrej i proteinurii, zatrucia ołowiem. Wskazaniami do oznaczenia cynku w moczu są: zespół Brandta u niemowląt, odżywianie pozajelitowe, choroba Crohna, marskość wątroby, zespół nerczycowy, wolne gojenie się ran. 

Wzrost wydalania cynku następuje w przypadku: alkoholizmu, alkoholowej marskości wątroby, zaburzeń metabolizmu białek oraz węglowodanów prowadzących do miażdżycy lub cukrzycy (typu II), współistnienia porfirii ostrej i proteinurii, zatrucia ołowiem.