IgE sp. F205 śledź

Ilościowe oznaczenie in vitro  w surowicy, z wykorzystaniem ekstraktu śledzia,  przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów śledzia, przydatne w diagnostyce alergii. Alergia na mięso ryb, jest istotnym problemem ze względu na częstość (najwyższy odsetek przypadków po alergii na alergeny jaj, mleka, orzeszków ziemnych i skorupiaków); możliwe bardzo ciężkie objawy, łącznie z anafilaksją (nawet w przypadku testów skórnych); utrzymywanie się objawów przez całe życie; termostabilność i lotność alergenu głównego. Mączka rybna stanowi rozpowszechniony alergen ukryty w żywności przetworzonej. Częstość alergii na ryby jest większa w krajach o dużym spożyciu i rozwiniętym przemyśle rybnym. Alergia na śledzia (Clupea harengus L.) wywoływana jest głównie drogą pokarmową, w mniejszym stopniu  oddechową (podczas przetwarzania ryby – suszenia na świeżym powietrzu, oparów podczas gotowania oraz wdychania samego zapachu ryb; takie narażenie jest charakterystyczne dla pracowników przetwórstwa rybnego) i kontaktem ze skórą. Objawia się miejscowo jako OAS (ang. Oral allergy syndrome); daje objawy ze strony układu oddechowego (astma, częste kichanie, duszność, nieżyt nosa i nieżyt nosa i śluzówek) oraz alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Objawy alergii na śledzia, wędzonego, obejmują wszystkie rodzaje dolegliwości (z przewodu pokarmowego, skórne i z przewodu oddechowego). Alergenem głównym śledzia jest mięśniowa beta-parwalbumina,  Clu h 1,  małe białko odporne na obróbkę cieplną. sIgE dla Clu h1 była stwierdzana ok. 90% osób z alergią na alergeny śledzia. Donoszono, że śledź wykazuje reakcję krzyżową z sardelą, sardynką i śledziem pacyficznym. Clu h 1 wykazuje kliniczną reakcję krzyżową parwalbuminami z łososia (Sal s 1), mintaja (The c 1), dorsza bałtyckiego (Gad c 1) i dorsza atlantyckiego (Gad m 1). Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów śledzia F205 (f205).