IgE sp. F35 - ziemniak

Ilościowe, oznaczenie in vitro  w surowicy, z wykorzystaniem ekstraktu ziemniaka, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów ziemniaka, przydatne w diagnostyce alergii. Ziemniak (Solanum tuberosum), z rodziny Solanaceae, jest trzecią co do wielkości spożycia rośliną uprawną na świecie. Zależna od  IgE alergia na ziemniaki daje objawy typowej alergii pokarmowej; objawy z górnych i dolnych dróg oddechowych (alergiczny nieżyt nosa, alergiczny nieżyt nosa i spojówek, astma) i zmiany skórne (atopowe zapalenie skóry). Alergenność ziemniaków zależy od odmiany i modyfikacji genetycznych (ziemniaki GM). Mąka ziemniaczana i skrobia nie uczulają, gdyż procesy trawienia znacznie redukują, o ile nie eliminują, ich alergenności. Głównym alergenem ziemniaka jest białko spichrzowe, nieodporna na ciepło patatyna (Sol t 1), ulegająca zmianom pod wpływem gotowania i odpowiedzialna za objawy alergii. Obecność sIgE dla Sol t 1 wykazano u 75% dzieci uczulonych na ziemniaki. U dorosłych z alergią na pyłki (np. brzozy) wykazano miejscową reakcję na surowe ziemniaki, obserwowaną podczas obierania ziemniaków, w postaci zespołu alergii jamy ustnej, OAS (ang. oral allergy syndrome): zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek lub niekiedy objawów astmy lub kontaktowej pokrzywki (swędzenia). Możliwa jest reaktywność krzyżowa IgE specyficznej dla alergenów ziemniaka z alergenami roślin psiankowatych (Solanaceae), m.in. pomidora i zielonego pieprzu (powodowana przez patatynę). Panalergen profilina odpowiedzialny jest za wspomnianą reaktywność krzyżową IgE swoistej dla ziemniaka a pyłkiem brzozy, jabłkiem, gruszką, selerem, marchwią, orzechem włoskim oraz, analogicznie,  pomiędzy sIgE dla ziemniaka a pyłkiem traw  i  pomidorem, zielonym groszkiem, orzechem ziemnym, melonem, arbuzem, jabłkiem, pomarańczą i kiwi (zespoły pyłkowo-pokarmowe,  PFS (ang. pollen-food syndrome).  Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów ziemniaka F35 (f35).