IgE sp. F41 - łosoś, met. ImmunoCAP

Ilościowe oznaczenie in vitro  w surowicy krwi, z wykorzystaniem ekstraktu łososia, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów łososia, przydatne w diagnostyce alergii. W skali świata częstość alergii na ryby wynosi 0,2%. Jest wyższa w krajach, w których ryby są spożywane jako podstawowe pożywienie i gdzie znajduje się duża liczba zakładów przetwórstwa rybnego. Uczulenie na ryby rozpoczyna się zwykle w dzieciństwie, a alergia utrzymuje się przez całe życie. Alergia na łososia (Salmo salar) w niektórych regionach należy do najczęstszych alergii na mięso ryb. Dość często dochodzi do monouczulenia na ryby łososiowate (łososia i pstrąga). Wywoływana jest głównie drogą doustną, przez spożycie mięsa surowego, gotowanego lub przetworzonego, rzadziej drogą oddechową (podczas gotowania lub przetwarzania ryb), a także poprzez kontakt w trakcie połowy i patroszenia. W  przypadku drogi pokarmowej alergia objawia się łagodnie jako miejscowy zespół alergii jamy ustnej, OAS (ang. oral allergy syndrome) – obrzęk warg, swędzenie gardła, pokrzywka wokół ust lub uogólniony rumień; umiarkowanie, jako: pokrzywka,  objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty i ból brzucha) oraz ciężko, w postaci obrzęku naczynioruchowego, astmy i różnych faz anafilaksji.  Narażenie zawodowe na alergen łososia w aerozolu lub przez kontakt ze skórą może prowadzić do astmy, nieżytu nosa, duszności, świszczącego oddechu, ucisku w gardle, a także wysypki skórnej i atopowego zapalenia skóry. Głównym alergenem łososia (alergenem dużym), podobnie jak innych ryb (karp, makrela, tuńczyk i sardela) jest β-parwalbumina, Sal s 1, odporne na ciepło i czynniki denaturujące i białko mięśni ryb, uczulające drogą pokarmową i oddechową.  Parwalbumina rybna jest panalergenem, który wykazuje reaktywność krzyżową wśród ryb blisko spokrewnionych. Alergenami małymi są: β-enolaza, Sal s 2 i Aldolasa A, Sal s 3, białka mięśniowe mniej stabilne niż Sal s 1, uczulające obiema drogami, o dużej międzygatunkowej reaktywności krzyżowej. Osobom uczulonym na ryby (łosoś, tuńczyk i dorsz) i skorupiaki (krewetki i homary) zaleca się unikanie wszystkich gatunków ryb i skorupiaków ze względu na wysoki stopień reaktywności krzyżowej ich alergenów. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt łososia F41 (f41).