IgE sp. F49 - jabłko

Ilościowe, oznaczenie in vitro  w surowicy krwi, z wykorzystaniem ekstraktu alergenów jabłka, f49, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów jabłka, przydatne w diagnostyce alergii.  Alergia na jabłko jest udokumentowana od 30 lat. Daje typowe objawy alergii pokarmowej, lecz najczęściej obserwowana są zespoły pyłkowo-pokarmowe,  PFS (ang. pollen-food syndrome), szczególnie zespół alergii jamy ustnej, OAS (ang. oral allergy syndrome) związany z pyłkiem brzozy. U czulonych surowe jabłko najczęściej powoduje więc objawy miejscowe: swędzenie i mrowienie śluzówek jamy ustnej, gardła i nosa, niekiedy obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, rzadziej alergiczny nieżyt nosa, zapalenie spojówek, astma, objawy z jamy brzusznej. U niektórych osób nawet ciężkie objawy ogólnoustrojowe, takie jak anafilaksja. W krańcowych przypadkach, objawy mogą występować nawet po pocałunku osoby, która jadła jabłko. Częstość objawów alergicznych na jabłko jest bardzo wysoka w Europie Północnej i Środkowej – dotyka 2% całej populacji i dochodzi do 45% wśród osób z objawami alergii pokarmowych. Objawy są łagodniejsze niż na południu Europy (w której brzoza jest rzadka) i dotyczą zespołu alergii jamy ustnej (90% przypadków). Wywoływane  są głównie przez kontakt śluzówek z wrażliwym na ogrzewanie molekularnym alergenem jabłka, Mal d 1, który sama nie ma zdolności uczulania, ale jako homologiem Bet v 1 pyłku brzozy, reaguje  której pyłek dominuje w tym regionie. Silnie immunogenny Bet v 1 stanowi prekursor dla całej rodziny homologicznych alergenów roślinnych pokarmowych i oddechowych.  W zespole jabłko-brzoza (70% przypadków alergii na jabłko) pierwotne jest uczulenie na brzozę, alergen Bet v 1.  W Hiszpanii alergia na jabłko objawia się uogólnioną reakcją w ponad 30% przypadków, powodowana jest przez determinantę Mal d 3 należącą do lipidowych białek transferowych LTP (ang. lipid transfer protein), a OAS w wysokim odsetku występuje u osób uczulonych na pyłek platana. Skórka jabłka jest silniej alergenna niż miąższ. Krótkie ogrzewanie redukuje alergenność przetworów z jabłka. Poza reaktywnością krzyżową z pyłkami  brzozy, a równocześnie roślinami powodującymi OAS związany z brzozą (np. gruszką, selerem, marchewką czy ziemniakiem) oraz pyłkami  platana,  możliwa jest krzyżowa reaktywność jabłka z innymi przedstawicielami rodziny Różowatych (np. morelą) i ogólnie: z roślinami posiadającymi homologii Bet v 1 i ciepłostałych alergenów z grupy  profilin i LTP.  Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów jabłka  F49 (f49).