IgE sp. F86 - pietruszka

Ilościowe, oznaczenie in vitro  w surowicy, z wykorzystaniem ekstraktu pietruszki, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów pietruszki przydatne w diagnostyce alergii. Pomimo częstego spożycia, reakcje alergiczne na pietruszkę (Petroselinum crispum), z rodziny selerowatych – liście i korzeń –  są rzadkie i ograniczają się do indywidualnych opisów przypadków. Opisano objawy z układu pokarmowego; pokrzywki z obrzękiem naczynioruchowym twarzy, świąd jamy ustnej i gardła, zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek,  kontaktowe zapalenie skóry, swędzenie stóp i dłoni oraz  anafilaksję (łącznie ze skutkiem śmiertelnym) po jedzeniu lub kontakcie skóry z pietruszką. Zidentyfikowano kilka alergenów molekularnych pietruszki. Pet c 1 (białko PR-10, analog Bet v 1 brzozy); Bet c 2, panalergen profilinę oraz Pet c 3 (nieswoiste białko przenoszące lipidy, nsLTP), prawdopodobną przyczynę alergii pierwotnej na pietruszkę. Reaktywności krzyżowej sIgE dla Bet v 1 brzozy z alergenami homologicznymi z rodziny Selerowatych, przypisywana jest ostra alergia po zjedzeniu pietruszki, marchwi i selera, objawiająca się pokrzywką, obrzękiem i uogólnioną anafilaksją. Zespołowi temu (seler-brzoza) na południu Europy odpowiada zespół, w którym alergenem pierwotnie uczulającym jest pyłek ambrozji. Oba zespoły należą do tzw. zespołów pyłkowo-pokarmowych, PFS (ang. pollen-food syndrome). W zespole „seler-bylica-przyprawy” obserwowany jest związek alergii na pyłek bylicy i alergeny roślin selerowatych, poza selerem: marchwi (52% przypadków), kminku 26%, pietruszki (16%), kopru włoskiego (13%), zielonego pieprzu (10%), anyżu (3%) lub kolendry. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów pietruszki F86 (f86).