Wyszukaj badanie lub pakiet

Skorzystaj z wyszukiwarki lub wybierz interesującą Cię kategorię

Nazwa badania:

Legionella pneumophila IgG, IgM, IgA (łącznie) (legionelloza)

Kod oferty: 3134
Kod ICD: U19

Badanie nie jest dostępne w sprzedaży online.

Twoja placówka

Krótko o badaniu

Jakościowe, łączne oznaczenie metodą ELISA w surowicy, przeciwciał  IgA, IgG i IgM specyficznych w stosunku do antygenów Legionella pneumophila:  Legioneloza (Legionella pneumophila) IgA,IgG,IgM (łącznie), przydatne w diagnostyce legionelozy.

Więcej informacji

Jakościowe, łączne oznaczenie metodą ELISA w surowicy przeciwciał  IgA, IgG i IgM specyficznych w stosunku do antygenów Legionella pneumophila (serotypów 1-7)  jest stosowane w serologicznej diagnostyce legionelozy. Legionella pneumophila jest Gram-ujemną pałeczką, wywołująca choroby dróg oddechowych – legionelozy. Najbardziej istotnymi legionelozami są: choroba legionistów, o ciężkim przebiegu, często z zapaleniem płuc i grypopodobna gorączka Pontiac. Postać płucna legionelozy stanowi 3 do 8% wszystkich zachorowań, a śmiertelność chorych dochodzi do 20%. Gorączka Pontiac występuje u ponad 90% populacji eksponowanej na Legionellę,  przebiega bez zapalenia płuc i samoistnie ustępuje po 3-5 dniach. Liczba gatunków i serotypów zaliczanych do rodzaju Legionella stale rośnie. W 2012 roku wyróżniano 52 gatunki i 71 serotypów, z tego 20 gatunków związanych było z zakażeniami człowieka. Legionella pneumophila była odpowiedzialna za ponad 90% legioneloz. W środowisku zewnętrznym Legionella pneumophila namnaża się w zbiornikach stojącej ciepłej wody, łaźniach, rozbudowanych instalacjach ciepłej wody, prysznicach, klimatyzatorach, ciepłych kąpieliskach. Dobrze znosi chlorowaną wodę. Ginie w temperaturze 60-65oC.  Przenoszona jest drogą kropelkową przez wdychanie aerozoli zawierających bakterie. Jest pasożytem względnie wewnątrzkomórkowym, wnikającym do makrofagów pęcherzyków płucnych, co wiąże się dodatkowo z obniżeniem  skuteczności odpowiedzi odpornościowej typu komórkowego u chorego. Przeciwciała swoiste w stosunku do antygenów Legionella pneumophila (serogrupy 1) stają się  wykrywalne od 7. dnia po zakażeniu, najwyższe stężenie osiągają w 3-4 tygodniu. Jakościowe, łączne oznaczenie metodą ELISA przeciwciał  IgA, IgG i IgM specyficznych dla Legionella pneumophila jest stosowane w serologicznej diagnostyce legionelozy. Badanie należy wykonać w dwóch próbkach pobranych w odstępie 10-14 dni, gdyż  znamienny przyrost miana przeciwciał  świadczy o przebywanym zakażeniu Legionella. Pojedyncza próbka powinna pochodzić z zaawansowanej fazy choroby. Wynik podawany jest oddzielnie dla każdej z klas. Czułość diagnostyczna tej metody ELISA wynosi 90%, a specyficzność 80 do 90%.

Przygotowanie do badania

Brak szczególnych wskazań.

Czynniki mogące mieć wpływ na wynik badania

Pobranie próbki w zbyt wczesnej fazie zakażenia daje wyniki fałszywie ujemne. Fałszywie dodatnie wyniki są skutkiem reaktywności krzyżowej z bakteriami rodzajów Pseudomonas, Haemophilus, Bacteroides i pałeczki Campylobacter.

Możliwe przyczyny odchyleń od normy

Wynik dodatni: co najmniej 7. dzień zakażenia Legionella pneumophila; pożądane wykazanie  przyrostu miana przeciwciał w dwóch kolejnych próbkach.

Wynik ujemny: brak serokonwersji, zbyt wczesna faza zakażenia, dziecko poniżej 2. roku życia.