Wysycenie transferyny

Transferyna jest białkiem wiążącym większość żelaza obecnego w osoczu krwi. Obok stężenia żelaza, ferrytyny i transferryny stanowi wskaźnik gospodarki żelazem w organizmie – zestawienie czterech powyższych wskaźników pozwala na wskazanie: deficytu lub przeładowania żelazem; wysokiego obrotu żelazem; obecności choroby chronicznej.  Stężenie transferryny w osoczu zmienia się, gdy zapasy żelaza ulegają wyczerpaniu. Oderwane oznaczanie  stężeń transferryny lub żelaza jest diagnostycznie nieistotne. Wartość diagnostyczną posiada określenie wysycenie transferryny żelazem (TfS) wyrażone wskaźnikiem wyliczanym z oznaczonych równolegle stężeń żelaza i ferrytyny. Pomiar wysycenia transferryny jest przydatny: w podejrzeniu deficytu żelaza w przypadku granicznych poziomów ferrytyny; w przypadku podejrzenia hemochromatozy (wzrost stanowi pierwszy sygnał); w określaniu deficytów żelaza w przypadku nieznajomości stężenia ferrytyny lub jej patologicznego wzrostu, spowodowanego stanem zapalnym lub chorobą wątroby; w kontrolowaniu przestrzegania systematyczności terapii żelazem.
Wysycenie transferryny żelazem TfS (TSAT, ang. transferrin saturated with iron) wyrażane jest  w % i określane jako: stosunek liczbowy stężenia żelaza i transferryny lub stosunek liczbowy żelaza i całkowitej zdolności wiązania żelaza, (TIBC, ang. total iron binding capacity). Stosowane wzory zawierać mogą różne współczynniki wynikające z przyjętych jednostek.