Drożdżyca

Drożdżyca (łac. candidosis, candidiasis) – w medycynie pojęciem tym nazywa się choroby wywołane przez drożdżaki, głównie z rodzaju Candida. Są to drobnoustroje oportunistyczne, składowe naturalnej flory, kolonizujące błony śluzowe dróg moczowo-płciowych, układu oddechowego, pokarmowego oraz skórę. Najczęstszą przyczyną drożdżycy jest nadmierny rozrost naturalnie obecnych C. albicans (ok 50 % pacjentów), ale też C. glabrata, czy C. parapsilosis. Zwykle są to zakażenia endogenne, rzadziej szpitalne czy nabyte. Wystąpienie drożdżycy uwarunkowane jest wystąpieniem czynników sprzyjających nadmiernej kolonizacji Candida. Kandydoza jest wynikiem obniżonej odporności: antybiotykoterapii, leczenia immunosupresyjnego i stosowania GKS, otyłości, cukrzycy, stresu, AIDS, chorób nowotworowych, rozległych oparzeń, zabiegów chirurgicznych, zastosowania protez czy cewników. Wyróżnia się drożdżyce: powierzchniowe, układowe i uogólnione. Objawy to: biały nalot, upławy, ropna wydzielina z ran, zaburzenia gojenia ran, świąd, pieczenie i bolesność, zaparcia/ biegunki, niestrawność, specyficzny zapach z ust, wahania wagi, wypadanie włosów i rozwarstwienie paznokci ze zmianą zabarwienia. Leczenie drożdżycy obejmuje: usunięcie przyczyny podstawowej i stosowanie leków przeciwgrzybiczych (flukonazol, kelokonazol amfoterycyna B i in.) miejscowo (szampony, kremy, globulki) oraz systemowo. W diagnostyce wykorzystuje się posiew mikrobiologiczny, oznaczenie lekooporności, posiew krwi, badania immunologiczne, alergologiczne, histopatologiczne, endoskopię, badania obrazowe.