Efekt Wolffa-Chaikoffa

Efekt Wolffa-Chaikoffa związany jest z funkcjonowaniem tarczycy. W sytuacji, w której do organizmu nagle trafia bardzo dużo jodu, tarczyca na krótko wyhamowuje produkcję hormonów tarczycy – trójjodotyroniny i tyroksyny, dzięki czemu nie wytwarza ich nadmiaru. Efekt jest zjawiskiem przejściowym, po kilku dniach wyhamowania pracy gruczołu, jego funkcje wracają do normy. Efekt pojawia się m.in. po podaniu kontrastu jodowego, przy lekach z jodem (amiodaron) oraz w leczeniu przełomu tarczycowego (podaje się jod, by szybko ograniczyć uwalnianie/produkcję hormonów). Efekt może nie występować u osób z chorobami tarczycy. W przypadku chorób tarczycy nadmiar jodu nie musi prowadzić do hamowania, a do nadczynności (to przeciwieństwo nazywa się zjawiskiem Jod-Basedowa), albo do utrzymującej się niedoczynności gruczołu.