Fokomelia

Fokomelia (z gr. phōkē „foka” + mélos „kończyna”) to rzadka wada wrodzona, w której dochodzi do niedorozwoju kości długich kończyn (ramienia lub uda), przez co ich części dalsze (dłonie lub stopy) są połączone bezpośrednio z tułowiem. Istnieją różne odmiany i stopnie ciężkości tej choroby. Jej leczenie obejmuje przede wszystkim rehabilitację i wsparcie przy pomocy specjalnych protez oraz urządzeń wspomagających.

Termin „fokomelia” został po raz pierwszy użyty w 1836 roku przez francuskiego przyrodnika Étienne’a Geoffroya Saint-Hilaire’a. Jednak najgłośniej na jej temat było w latach 60. XX wieku, gdy wprowadzono do obiegu nowy lek – talidomid. Szybko stał się popularny i był chętnie stosowany przez kobiety w ciąży w celu złagodzenia mdłości. Niestety w ciągu kilku kolejnych lat gwałtownie wzrosła liczba niemowląt z fokomelią, a bezpośrednią przyczyną tego zjawiska było właśnie przyjmowanie talidomidu. W samych Niemczech urodziło się nawet do 7000 dzieci z tą wadą wrodzoną, przy czym aż 60% przypadków było śmiertelnych.