Hiperkortyzolemia

Hiperkortyzolemia to stan charakteryzujący się długotrwałym podwyższeniem w surowicy krwi stężenia kortyzolu, czyli steroidowego hormonu zwanego również „hormonem stresu”. Do rozwoju hiperkortyzolemii dojść może w wyniku zaburzeń regulacji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza lub w następstwie stosowania steroidów egzogennych. Utrzymujące się długotrwale podwyższone stężenie kortyzolu może prowadzić do rozwoju Zespołu Cushinga. Jest to zespół charakterystycznych objawów klinicznych wynikających z długotrwałej ogólnoustrojowej ekspozycji na nadmiar kortyzolu i/lub innych glikokortykosteroidów pochodzących zarówno ze źródeł egzogennych lub endogennych. Choroba ta swą nazwę zawdzięcza żyjącemu na przełomie XIX i XX wieku amerykańskiemu neurochirurgowi i endokrunologowi – dr. Harvey’emu Cushing’owi, którego publikacja poświęcona nadczynności kory nadnerczy spowodowanej gruczolakiem przysadki mózgowej po dziś dzień postrzegana jest jako kanon literatury medycznej.