Moraxella catarrhalis

Moraxella catarrhalis to Gram-ujemna, tlenowa bakteria z rodziny Moraxellaceae, o morfologii dwoinek. Historycznie klasyfikowana jako Neisseria catarrhalis lub Branhamella catarrhalis. Stanowi komensalny składnik mikrobiomu górnych dróg oddechowych człowieka, ze szczególnym powinowactwem do nosogardzieli.

U osób zdrowych kolonizacja tą bakterią przebiega zwykle bezobjawowo, jednak w stanach obniżonej odporności lub w przebiegu współistniejących infekcji wirusowych M. catarrhalis może wykazywać właściwości patogenne, prowadząc do rozwoju ostrych infekcji górnych dróg oddechowych,
w tym zapalenia ucha środkowego u dzieci, zapalenia zatok i krtani, a także zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) u osób dorosłych. Gatunek ten rzadziej stanowi czynnik etiologiczny inwazyjnych zakażeń, takich jak: sepsa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy septyczne zapalenie stawów.

Nosicielstwo M. catarrhalis jest powszechne szczególnie wśród populacji pediatrycznej, a także osób starszych, gdzie ryzyko infekcji jest zdecydowanie wyższe.

Bakteria ta przenosi się głównie drogą kropelkową, co sprzyja jej rozprzestrzenianiu się w większych skupiskach ludzi. Szczepy M. catarrhalis wytwarzają -laktamazy, co warunkuje ich oporność na wiele penicylin i aminopenicylin, a niekiedy także na cefalosporyny I generacji.

W leczeniu stosuje się antybiotyki dobrane na podstawie antybiogramu, z preferencją dla amoksycyliny z kwasem klawulanowym, cefalosporyn wyższych generacji lub fluorochinolonów. Znaczącym wyzwaniem terapeutycznym jest zdolność tej bakterii do tworzenia biofilmów na powierzchni błon śluzowych i biomateriałów, co istotnie utrudnia eradykację i sprzyja przewlekłej kolonizacji.