Objaw Koebnera

Objaw Koebnera to, opisany w 1872 roku przez Heinricha Koebnera, symptom pojawiający się u pacjentów z łuszczycą. Obecnie objaw Koebnera wiązany jest również z takimi schorzeniami jak bielactwo i liszaj plaski. Jest ona nazywany również objawem izomorficznym, gdyż charakteryzuje się występowaniem zmian skórnych identycznych do tych obecnych w chorobie podstawowej. Objaw Koebnera wywołany jest urazem mechanicznym naskórka i pojawia się w czasie kilku dni (10-20 dni), liniowo wzdłuż uszkodzenia. Wśród czynników wywołujących wymienia się: urazy mechaniczne (ugryzienia, otarcia, zadrapania, ucisk, oparzenia, odmrożenia), reakcje uczuleniowe (leki, szczepienia, kosmetyki), choroby skóry (opryszczka, półpasiec, świerzb, ospa wietrzna), zabiegi światłem (laserowe, promieniowanie rentgenowskie, UV). Na mechanizm powstania objawy Koebnera składają się: czynniki wyzwalające, podatność pacjenta, wzmożony przepływ krwi w miejscu uszkodzenia oraz działanie cytokin zapalnych. Objaw Koebnera ma charakter nawrotowy i mogą go prowokować różne bodźce działające niezależnie, jednak brak stwierdzonego objawu wyklucza sprowokowanie jego wywołania przez czynniki wyzwalające. W literaturze opisuje się również odwrotny objaw Koebnera, którego istotą jest ustępowanie zmian skórnych po zadziałaniu pewnych bodźców np. wycięcie zmian skórnych powoduje ustąpienie wykwitów w tym miejscu. Występowanie objawy Koebnera jest pomocne w rozpoznawaniu i różnicowaniu niektórych chorób skórnych.