Skala NYHA

Skala NYHA (ang. New York Heart Association - Nowojorskie Towarzystwo Kardiologiczne); W kardiologii klasyfikacja ta pozwala na określenie w jaki sposób choroba pacjenta wpływa na jego codzienną aktywność fizyczną. Rutynowo używana przez lekarzy do klasyfikacji pacjentów z niewydolnością serca. Została opracowana przez NYHA w XX wieku i jest klasyfikacją 4-stopniową, w której I stopień oznacza najmniejszy wpływ choroby na pacjenta, a IV stopień pokazuje z jakimi ograniczeniami musi mierzyć się chory z poważną niewydolnością serca. Skala NYHA przedstawia się następująco: I stopień - brak ograniczeń w aktywności fizycznej i występowania objawów niewydolności serca, II stopień - lekkie ograniczenie aktywności fizycznej; dolegliwości w czasie codziennych czynności, ale nie w spoczynku; III stopień - znaczne ograniczenie aktywności fizycznej; zwykle niewielka aktywność powoduje wystąpienie duszności, zmęczenia, bólu w klatce; IV stopień - każda aktywność powoduje wystąpienie duszności, również spoczynkowej. Brak zmian w stylu życia (niezdrowa dieta, używki, alkohol, brak aktywności) lub nieprawidłowe leczenie powodują szybkie pogorszenie się stanu pacjenta, który może przejść na kolejne stopnie w skali NYHA. Celem zastosowania klasyfikacji jest ocena stanu pacjenta, wprowadzenie leczenia oraz jego monitorowanie. W zależności od stopnia niewydolności serca w skali NYHA w leczeniu stosuje się: sartany, B-blokery, diuretyki, inhibitory ACE, iwabradynę, a czasem konieczne jest wszczepienie rozrusznika.