Wskaźnik Pearla

Wskaźnik Pearla (ang. Pearl index) – opracowany w 1932 roku przez Raymonda Pearla współczynnik oceniający skuteczność różnych metod antykoncepcji. Index Pearla ocenia liczbę kobiet, w przeliczeniu na 100 pacjentek, które zaszły w ciąże mimo stosowanej metody jej zapobiegania. Wysokość wskaźnika jest odwrotnie proporcjonalna do skuteczności zastosowanej metody (niższy wskaźnik- metoda skuteczniejsza). Zależy od: ilości i jakości stosowanych metod antykoncepcji, regularności stosowania, leków (antybiotyki czy leki przeciwgrzybicze wpływają na skuteczność antykoncepcji), danej kultury i zachowań seksualnych partnerów. Wiele zmiennych wpływających na wartość sprawia, że nie ma on rekomendacji WHO.

W określeniu wskaźnika Pearla stosowane są dwie wartości: IS („idealne zastosowanie”) - regularne, prawidłowe stosowanie danej metody zapobiegania ciąży przy każdym stosunku oraz TS („typowe zastosowanie”) - uwzględnia brak regularności, niepoprawne stosowanie lub zawodność danej metody antykoncepcji. Przy braku stosowania antykoncepcji wskaźnik Pearla wynosi 85. Największą skutecznością odznacza się zastosowanie implantów, tabletek antykoncepcyjnych i wkładek wewnątrzmacicznych dla których IS nie przekracza 1,0, a TS ma wartość <10,0. Idealne zastosowanie dla wszystkich metody antykoncepcji osiąga wartości < 10, natomiast typowe zastosowanie może przekroczyć 20, co oznacza, że w przypadku metody NPR, objawowo-termicznej, czy stosunku przerywanego nawet ponad 20 kobiet na 100 może zajść w ciążę.