Zespół wazowagalny

Zespół wazowagalny (VVS, ang. vasovagal syndrome), nazywany zamiennie omdleniem wazowagalnym; w medycynie terminem tym określa się reakcję organizmu na nadmierne pobudzenie autonomicznego układu nerwowego, w tym nerwu błędnego. W wyniku reakcji wazowagalnej dochodzi do krótkotrwałej, nagłej, przemijającej utraty przytomności, trwającej około 20 s. Objawia się ona bradykardią oraz hipotonią (spadek ciśnienia <60 mmHg). Jest przyczyną nawet 40% wszystkich omdleń epizodycznych i dotyczy głównie młodych osób. Przyczyny to: długotrwała pionizacja, zatłoczone, duszne, wilgotne pomieszczenia, stres, drobne zabiegi, ból, ciąża, alkoholizm, leki, osłabienie organizmu, nadmierne pobudzenie nerwu błędnego (w czasie kaszlu, defekacji i in.), intensywny trening. Wystąpienie omdlenia wazowagalnego zwiastują takie objawy jak: nudności, duszność, bladość skóry, zawroty głowy, nagłe uczucie zmęczenia, uderzenie gorąca, nadpotliwość, zwolniony puls, zaburzenia widzenia, smaku i zapachu. Badanie pacjenta obejmuje dokładny wywiad, ocenę ciśnienia i tętna w pozycjach stojącej i leżącej, EKG, test pochyleniowy, próbę pionizacyjną, test ATP, test wysiłkowy, TK, MR. W leczeniu kluczową rolę odgrywa zmiana stylu życia: zwiększona podaż wody (2,5-3l), regularna aktywność fizyczna, zdrowa dieta, unikanie kawy i herbaty oraz leczenie farmakologiczne (B-blokery, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, midodryna).