Czym jest podgłośniowe zapalenie krtani?

Podgłośniowe zapalenie krtani (łac. laryngitis subglottica), zwane również krupem wirusowym, to ostra choroba zapalna górnych dróg oddechowych, charakteryzująca się obrzękiem błony śluzowej w okolicy podgłośniowej krtani. Schorzenie to jest najczęstszą przyczyną ostrych zaburzeń oddechowych u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat, ze szczytem zachorowań między 1., a 2. rokiem życia.

Choroba ta ma najczęściej etiologię wirusową, przy czym najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za rozwój podgłośniowego zapalenia krtani są wirusy paragrypy (szczególnie typy: 1, 2 i 3), które odpowiadają za około 75% wszystkich przypadków. Znaczący udział w patogenezie mają również wirusy grypy A i B, adenowirusy oraz wirus RSV (Respiratory Syncytial Virus). W rzadszych przypadkach etiologia może obejmować inne wirusy układu oddechowego, w szczególności rinowirusy oraz metapneumowirusy. Kliniczny obraz podgłośniowego zapalenia krtani jest dość charakterystyczny.

Początkowo dziecko może prezentować objawy typowe dla zwykłego przeziębienia, takie jak katar czy lekko podwyższona temperatura ciała. Następnie w przeciągu kilku kolejnych dni zwykle dochodzi do rozwinięcia się typowej triady objawów charakterystycznej dla tej jednostki chorobowej: szczekającego kaszlu, świstu wdechowego (stridoru) oraz chrypki lub bezgłosu. Szczególnie niepokojące jest nasilenie objawów w godzinach wieczornych i nocnych, co wynika z fizjologicznego zwiększenia obrzęku błony śluzowej. W cięższych przypadkach może pojawić się duszność, a nawet sinica oraz zaburzenia świadomości.

Rozpoznanie choroby opiera się głównie na dokładnym wywiadzie lekarskim i badaniu przedmiotowym. Zwykle choroba ustępuje samoistnie w ciągu 48-72 godzin, a hospitalizacji wymaga niewielki odsetek dzieci.