Alfa-1-kwaśna glikoproteina (Orozomukoid)

Alfa-1-kwaśna glikoproteina, AAG, orozomukoid,  należy do α1-globulin osocza i jest głównym składnikiem seromukoidu. AAG składa się z dwóch łańcuchów białkowych,  które prawie w połowie składają się z cukrów, w tym kwasu sialowego i oligosacharydów. Struktura oligosacharydów ulega zmianie w wyniku stanu zapalnego. AAG jest wytwarzana głównie przez hepatocyty,  a w przebiegu posocznicy również przez granulocyty i monocyty. Rozkład AAG następuje w wątrobie. AAG należy do lipokalin. Wiąże progesteron i pochodne steroidy. Wiążąc leki, powoduje wzrost ich stężenia w krwi, równocześnie redukując ich bioaktywność. Wiąże m.in.  propranolol, chloropromazynę, kokainę i benzdiazepiny. W przypadku ostrych stanów zapalnych następuje nawet siedmiokrotny wzrost stężenia AAG, co powoduje trudności w ocenie poziomu leków w krwi i wymaga równoczesnego oznaczenia AAG. Poza funkcjami transportowymi AAG hamuje działanie hormonów, fagocytozę przez neutrofile, agregację płytek krwi, rozwój zakażenia wirusowego  i intestacji pasożytniczych. Wzrost stężenia AAG w osoczu  następuje w wyniku zapalenia i nekrozy tkanek (czterokrotny),  z maksimum w 3-5 dniu od wystąpienia objawów (oznaczenie jest przydatne w diagnostyce ostrych stanów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego) oraz pod wpływem hormonów glukokortykoidowych (zespół Cushinga). Obniżenie poziomu AAG następuje pod wpływem estrogenów, w zespole nerczycowym i w wyniku wzmożonego wydalania jelitowego w przypadku zespołu utraty białek. Oznaczanie stężenia AAG jest stosowane w diagnostyce odpowiedzi ostrej fazy oraz w przypadku oceny  stężenia  leków w krwi.