Babesia microti IgM met. IIF

Oznaczanie metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF) przeciwciał IgM swoistych dla Babesia microti, przydatne w diagnostyce babesiozy. Babesioza (piroplazmoza) jest rzadką chorobą odkleszczową, zaliczaną do koinfekcji boreliozy. Rzadko przenoszona jest przez transfuzję krwi od zarażonego dawcy i w okresie okołoporodowym. Jest podobną  do malarii chorobą hemolityczną, w której lizie ulegają erytrocyty zaatakowane przez pasożyta rodzaju Babesia, głównie gatunków: B. microti i B.divergens. W USA przeciwciała specyficzne dla Babesia sp. spotykane są u kilkunastu procent chorych na boreliozę. W Europie pasożyty obu gatunków są znajdowane u 10-20% kleszczy, a mimo tego seropozytywność dla Babesia sp. wśród chorych na boreliozę jest praktycznie zerowa.  Zidentyfikowane przypadki babesiozy bez chorób współistniejących dotyczyły osób z immunosupresją (np. po splenotektomii. Objawy babesiozy są nieswoiste:  grypopodobne, żołądkowo-jelitowe,  stawowo-mięśniowe. Przebieg choroby może być szczególnie niebezpieczny w przypadku osób o obniżonej odporności: zakażonych HIV, poddanych farmakologicznej immunosupresji, starszych i dzieci. W przypadku kontaktu z pasożytem  serokonwersja następuje po 2-4 tygodniach. Miano przeciwciał IgM < 1:20 uważane jest za wynik ujemny. Wiano wyższe świadczy o świeżym kontakcie z pasożytem. Wynik powinien być porównywany z poziomem przeciwciał IgG. Diagnostycznie istotna jest obserwacja zmian poziomu IgM w czasie. Wzrost poziomu IgM po ok. dwóch tygodniach świadczy o świeżej infekcji, spadek o odległej. Przeciwciała zanikają w 6-12 miesiącach.

Wzrost poziomu przeciwciał: przebiegające zakażenie w ostrej fazie, zakażenie przebyte w przeszłości, kontakt  antygenami pasożyta, modulacja odpowiedzi immunologicznej przez koinfekcje;

Zbyt niski wzrost  poziomu przeciwciał/brak przeciwciał: zbyt wczesne stadium  zakażenia, immunosupresja, modulacja odpowiedzi odpornościowej przez koinfekcje.