Eozynofilowe białko kationowe (ECP)

Pomiar stężenie ECP w surowicy przydatny w diagnostyce i monitorowaniu chorób atopowych i alergicznych. Eozynofilowe białko kationowe, ECP (ang. eosinophil cationic protein), zwane również rybonukleazą 3, jest białkiem obecnym w ziarnistościach eozynofilów, o masie cząsteczkowej od 18,5 do 22 kDa. ECP współtworzy krystaliczne ziarna eozynofilów wraz z: głównym białkiem zasadowym (MBP); peroksydazą eozynofilową (EPO) i neurotoksyną eozynofilową (EDN). Mimo, że pierwotną funkcją eozynofilii jest zwalczanie pasożytów wielokomórkowych, to ECP uczestniczy również w patomechanizmie chorób alergicznych, przez  pobudzenie  uwalniania histaminy przez bazofile, a także posiada działanie przeciwwirusowe i prokoagulacyjne. Infiltracja dróg oddechowych przez eozynofile i uwalnianie ich białek granulocytarnych w procesie degranulacji  jest cechą charakterystyczną patomechanizmu alergicznych chorób zapalnych dróg oddechowych, w tym astmy.  Podwyższone poziomy ECP wykryto w surowicy, plwocinie i wydzielinie z nosa osób przechodzących reakcję alergiczną w późnej fazie (zwykle 6–24 godziny po ekspozycji na alergen), gdy w miejscu reakcji dominuje napływ eozynofilów. Uwolnione przez degranulację ECP powoduje, m.in. że wzrost porowatości błon komórek nabłonkowych i przez silniejsza podatność na wnikanie do wnętrza toksycznych cząsteczek. Istotne jest również, że eozynofile mogą generować szeroki zakres cytokin zapalnych, modulujących odpowiedź immunologiczną, a także rozrost nabłonka, włóknienie i przebudowę tkanek. Ze względu na wzrost stężenia ECP towarzyszący nasileniu objawów astmy i szerzej, zapalenia, pomiary ECP mają pewną użyteczność diagnostyczną w monitorowania zaostrzeń u chorych na astmę o podłożu alergicznym oraz w monitorowaniu osób z innymi objawami chorób atopowych; monitorowaniu chorób alergicznych wiązanych z aktywnością eozynofilii oraz chorób, w których eozynofile  są czynnikiem odpowiedzialnym za uszkodzenie tkanek.