IgE sp. F1 - białko jajka

Ilościowe oznaczenie we krwi, z wykorzystaniem liofilizatu  białka jajka, f1, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów białka jaja, przydatne w diagnostyce, określaniu obrazu klinicznego i rokowań alergii na jajko kurze. Zarówno białko jak i żółtko jaja są bogate w białka o właściwościach alergenowych, lecz alergeny białka (23 różne alergeny białkowe) mają silniejsze działanie alergizujące. Częstość uczulenie na jaja jest wyższa niż objawowej alergii i wynosi do 6% w zależności od wieku. Częstość alergii osiąga  0,5–2,5% u małych dzieci i tylko poniżej 0,25% u dorosłych.  U większości uczulonych dzieci rozwija się tolerancja. Pomiar stężenie IgE swoistych (sIgE) dla białka jaja jest uznawany za  najsilniejszy marker uczulenia u osób z podejrzeniem alergii na jaja, informujący o nasileniu i fluktuacji klinicznego obrazu uczulenia. Poziom IgE specyficznej dla alergenów białka jaja rośnie wraz z czasem utrzymywania się objawowego uczulenia, natomiast czas potrzebny na uzyskanie tolerancji jest tym dłuższy, im poziom sIgE jest wyższy.  Spożycie białka jaja może prowadzić u osób uczulonych do objawów alergicznych, takich jak: reakcje żołądkowo-jelitowe (wymioty, ból brzucha); objawy ze strony układu oddechowego i oczu (nieżyt nosa, kaszel, skurcz oskrzeli, trudności w oddychaniu, zapalenie spojówek) czy reakcje skórne i wreszcie anafilaksja, stąd osobom uczulonym na jaja zwykle zaleca się ścisłe unikanie jajek i produktów spożywczych z ich dodatkiem. Wykazano jednak, że szczepionki przeciwwirusowe zawierające śladowe ilości białka jaja są bezpieczne dla dzieci z alergią na jajka. Określenie poziomu stężenia IgE specyficznej dla alergenów jaja kurzego jest istotne nie tylko w diagnostyce alergii oraz prognozowaniu nasilenia i charakteru reakcji alergicznych, lecz również w rokowaniach. Stwierdzono ponadto,  że alergia lub uczulenie na białko jaja stwarza ryzyko objawów alergicznych na alergenu wziewne: pyłków traw, roztoczy kurzu domowego czy alergenów kota i psa.  Do najważniejszych alergenów (alergenów molekularnych) białka jaja należą owomukoid (Gal d 1); albumina jaja kurzego, owoalbumina (Gal d 2); owotransferyna (Gal d 3) i lizozym C (Gal d 4). Żółtka:  alfa-liwetyna, albumina surowicy (Gal d 5) i YGP42 (Gal d 6). Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano liofilozowany ekstrakt alergenów białka jaja kurzego F1 (f1).