IgE sp. F81 - ser cheddar

Ilościowe oznaczenie in vitro w surowicy przeciwciał IgE specyficznych sera cheddar, przydatne w diagnostyce alergii na ser dojrzewający. Ponad 20 składników mleka odpowiada za IgE zależną alergię na mleko. Alergia na ser jest natomiast związana z uczuleniem na kazeinę lub beta-laktoblobulinę. Należy jednakże pamiętać, że alergia na mleko nie jest równoznaczna z alergią na ser, choć zwiększa jej ryzyko. Główną drogą narażenia na alergeny sera jest droga pokarmowa. Mniejsza liczba przypadków wiąże się z narażeniem zawodowym drogą oddechową w przypadku osób zatrudnionych w produkcji sera. Ser dojrzewający uzyskiwany jest z surowego lub pasteryzowanego mleka, w wyniku szeregu przemysłowych lub rzemieślniczych procedur fizykochemicznych i mikrobiologicznych. W przebiegu produkcji, alergeny serwatki: alfa-laktoalbumina i beta-laktoglobulina, są usuwane, natomiast kazeiny pozostają i ulegają różnym etapom proteolizy. Proteoliza, skutkuje głównie zmniejszeniem alergenności białek mleka (ok. 60% osób z alergią na mleko toleruje twardy ser), lecz niekiedy doprowadza do wytworzenia nowych epitopów alergenowych (neoantygenów) lub modyfikacji istniejących naturalnie. Ser zawierający lizozym może wywoływać reakcje kliniczne u niektórych dzieci uczulonych na lizozym jaja kurzego. Ser dojrzewający zawiera ponadto różnorodną naturalną mikroflorę bakterii i drożdży, której skład zależy od  rodzaju. Cheddar i inne naturalnie dojrzewające sery (parmezan, camembert, brie czy  gruyere), zawierają  histaminę. Endogennie produkowana histamina ludzka jest mediatorem alergii IgE zależnej, odpowiedzialnym za objawy uczulenia. Histamina obecna w pożywieniu (egzogenna) jest rozkładana przez śluzówkowy enzym oksydazę diaminową, DAO (ang. (diamine oxidase). W przypadku niedoboru DAO, histamina może jednakże dostawać się do krążenia i wywoływać objawy identyczne jak w przypadku typowego mechanizmu IgE zależnego. W pewnych przypadkach może dochodzić do synergii obu mechanizmów. Alergia na cheddar  może obejmować reakcje anafilaktyczne o różnym nasileniu lub izolowane  objawy ze strony dróg oddechowych czy atopowe zapalenie skóry. Kontakt z alergenami sera drogą oddechową może powodować  astmę zawodową i nieżyt górnych dróg oddechowych. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W teście wykorzystano ekstrakt cheddara, f 81 (F81).