IgE sp. F9 - ryż

Ilościowe, immunoenzymatyczne oznaczenie in vitro  w surowicy, z wykorzystaniem ekstraktu ryżu, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów ryżu,  przydatne w diagnostyce alergii. Ryż (Oryza sativa) jest spożywany na całym świecie. Pomimo wysokiego spożycia częstość alergii na ryż uważana jest za niską. Ryż alergizuje drogą pokarmową w postaci ugotowanej; drogą oddechową: w postaci surowego pyłu ryżowego (nasion i łusek) lub w trakcie gotowania na parze  oraz przez bezpośredni kontakt  surowych łusek i pyłu ryżowego w trakcie sortowania, mycia etc. Kontakt drogą pokarmową może powodować objawy miejscowe:  zespół alergii jamy ustnej (OAS, ang. oral allergy syndrome); obrzęk naczynioworuchowy (powiek, języka i warg); objawy żołądkowo-jelitowe (wymioty, bóle brzucha, biegunka); objawy układowe i uogólnione (uogólniony świąd, pokrzywka, skurcz oskrzeli) łącznie z anafilaksją.  Wdychanie pyłu ryżowego powoduje  alergiczny nieżyt nosa, nieżyt nosa i spojówek i astmę. Bezpośredni  kontakt może powodować objawy skórne: miejscowy obrzęk naczynioruchowy oraz  uogólnioną pokrzywkę i atopowe zapalenie skóry. Zdefiniowanymi alergenami molekularnym ryżu jest, m.in. Ory s 14, białko przenoszące lipidy (LTP), odporne na ciepło i działanie enzymów trawiennych. Zdolne jest do wywoływania najcięższych objawów alergicznych (w tym po zjedzeniu ryżu gotowanego), łącznie z anafilaksją oraz odpowiedzialne za reakcję krzyżową z LTP kukurydzy. Za objawy oddechowe odpowiadają alergen główny: Ory s 1 (związany z reaktywności krzyżową z pyłkiem rajgrasu) i Ory s 12. Stwierdzono, że ryż reaguje krzyżowo z innymi zbożami, takimi jak jęczmień, owies, pszenica, żyto, soja i kukurydza, z owocami takimi jak brzoskwinie (dzięki LTP brzoskwini –  Prup p 3), a także z pyłkami traw. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów ryżu F9 (f9).