Jod w moczu

Jod jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania tarczycy, stanowiąc składnik hormonów tarczycy. Niedobór jodu prowadzi do dysfunkcji tarczycy, wola i nieprawidłowego przebiegu ciąży, włącznie z niedorozwojem płodu. Bardzo wysokie spożycie jodu zwykle hamuje aktywność tarczycy i naraża płód na ryzyko niedoczynności tarczycy. Nadmierna podaż jodu prowadząca do dysfunkcji tarczycy może być efektem stosowanych leków, np. przeciwarytmicznego amidaronu, składającego się w jednej trzeciej z jodu. Stężenie jodu w organizmie zależy od podaży w pokarmie i w wodzie, od szybkości wchłaniania w jelicie i szybkości wchłaniania przez tarczycę. Nie wchłonięty przez tarczycę jod filtrowany jest w nerkach i wydalany z moczem. Wydalanie jodu z moczem stosowane jest do oceny podaży jodu w indywidualnych przypadkach,  gdyż ok. 90% spożytego jodu wydalane jest przez nerki. Głównym problemem związanym z interpretacją wydalania jodu z moczem u poszczególnych badanych jest  zmienność podaży jodu w ciągu trzech dni poprzedzających badanie. Ogólnie, niskie stężenie jodu w moczu sugeruje niskie zapasy jodu w organizmie, lecz normalny poziom może być zamaskowany przez niedawne spożycie jodu. Miarodajnej oceny podaży jodu i efektów profilaktyki jodowej można dokonywać jedynie na poziomie populacyjnym uwzględniając: wydalanie jodu z moczem, częstości występowania wola, stężenie TSH we krwi noworodków oraz stężenie tyreoglobuliny. Pomiar jodu metodą ICP-MS (ang. Inductively Coupled Plasma Mass Spectrometry) –  spektrometrii mas ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej pozwala na ograniczenie wpływu czynników zaburzających oznaczenie jodu wykonywane w moczu (np. efektu matrycy).