P/c. p. pemphigus i pemphigoid IgG, met. IIF

Oznaczenie metodą immunofluorescencji pośredniej (IIF) autoprzeciwciał przydatnych w diagnostyce chorób autoimmunizacyjnych: pęcherzycy i pefmigoidu. Autoprzeciwciała skierowane przeciw desmogleinie 1 i desmogleinie 3, białkom desmosomalnym,  obecnym na powierzchni keratynocytów, są markerem pęcherzycy zwykłej, PV (pemphigus vulgaris)  i pęcherzycy liściastej, PF (pemphigus foliaceus).  Desmogleiny (DSG 1-4) są białkami tworzącymi połączenia międzykomórkowe nabłonka, a ich uszkodzenie przez mechanizm autoimmunizacyjny powoduje zmiany objawiające się tworzeniem pęcherzy. Przeciwciała przeciw BMZ - antygenom błony podstawnej (ang. anti-basement membrane zone antibodies),  w klasie IgG,  są markerem podnaskórkowych chorób pęcherzowych:  pemfigoidu pęcherzowego – BP (bullous pemphigoid), pemfigoidu  bliznowaciejącego – CP (cicatricial pemphigoid) i nabytego pęcherzowego oddzielania się naskórka – EBA (epidermolysis bullosa aqusita). W przypadku pęcherzycy i pefmigoidu obecność przeciwciał koreluje  z aktywnością choroby. Porównaj badania:  687, 689, 690.