P/c. p. plemnikom met. IIF

Oznaczanie przeciwciał przeciwplemnikowych w krwi mężczyzn i kobiet,  stosowane w diagnostyce niepłodności męskiej i żeńskiej. Przeciwciała przeciwplemnikowe obecne w surowicy krwi mogą być wytwarzane przez mężczyznę w procesie autoimmunizacyjnym (autoprzeciwciała przeciwplemnikowe) i przez kobietę (przeciwciała przeciwplemnikowe). W przypadku kobiet przeciwciała przeciwplemnikowe mogą być obecne również w śluzie szyjki macicy, a u mężczyzn w nasieniu.  Przeciwciała przeciwplemnikowe wiążą się z antygenami  plemników,  powodując zlepianie  plemników (aglutynację), upośledzenie ruchliwości, zdolności łączenia się z komórką jajową i penetracji błony komórki jajowej. Przeciwciała przeciwplemnikowe  znajdowane są u około 10% niepłodnych mężczyzn i dwukrotnie rzadziej u niepłodnych kobiet. Indukcja przeciwciał przeciwplemnikowych przypisywana jest procesom zapalnym narządów płciowych, a u mężczyzn, ponadto wiązana jest z urazami  mechanicznymi i chirurgicznymi jąder (biopsja), wnętrostwem, niedrożnością nasieniowodów, żylakami powrózka nasiennego, nowotworami jadra. Oznaczenie wykonywane jest metodą immunofluorescencji pośredniej.