P/c. p. protrombinie w kl. IgG i gM

Oznaczanie autoprzeciwciał IgM i IgG przeciwko protrombinie, aPT (ang. anti-prothrombin antibodies) jest stosowane w diagnostyce zespołu antyfosfolipidowego, APS (ang. antiphospholipid syndrome) i tocznia układowego SLE (ang. systemic lupus erythematosus). aPT to rodzaj przeciwciał antyfosfolipidowych, aPL (ang. antiphospholipid antibodies), które rozpoznają protrombinę, białko kluczowe dla procesu krzepnięcia krwi. Protrombina, jako białko wiążące fosfolipidy, jest drugim obok beta2glikoproteiny kofaktorem  przeciwciał antyfosfolipidowych, odgrywającym istotną rolę w patogenezie i w przebiegu klinicznym APS i SLE. aPT wiążą się z trombiną i mogą prowadzić do wydłużenia czasu trombinowego, PT i  aPTT. Występują u pewnego odsetka chorych na APS i mogą powodować skazę krwotoczną z powodu zwiększonego klirensu protrombiny. APS charakteryzuje się zakrzepicą naczyniową w obecności aPL, utrzymujących się w osoczu chorych przez ponad 12 tygodni. Wśród aPL, aPT uważane są za istotne klinicznie i mające związek z zakrzepicą. Wykazują aktywność protrombinazy i ich aktywność katalityczna wpływa na  wykrzepianie wewnątrznaczyniowe. Do innych, klinicznie istotnych w laboratoryjnej diagnostyce APS autoprzeciwciał, należą:  autoprzeciwciała antykardiolipinowe, aCL (ang. anticardiolipin antibodies); autoprzeciwciała  a-β2GPI dla beta-2-glikoproteiny I i aLAC dla antykoagulantu toczniowego (LAC, ang. lupus anticoagulant). Wykazano, że aPT posiadają większą dokładność diagnostyczną w stosunku do zakrzepicy niż a-β 2GPI i aCL oraz, że z aktywnością LAC stanowią najlepszy predykator wykrzepiania wewnątrznaczyniowego w przebiegu SLE.