P/ciała anty-HDV (anty-delta)

Serologiczna diagnostyka wirusowego zapalenia wątroby typu D. Zapalenie wątroby typu D powodowane jest przez zakażenie wirusem HDV. HDV - wirus zapalenia wątroby typu D (delta), żółtaczki wszczepiennej D, jest defektywnym wirusem RNA przenoszonym drogą pozajelitową, najczęściej wśród narkomanów i hemofilityków oraz w trakcie wykonywania tatuażu i pirsingu, a także drogą kontaktów płciowych, uzależnionym od HBV.
Do syntezy kompletnych wirionów i ich sekrecji z komórek, HDV wykorzystuje odpowiednie struktury dojrzewającego równolegle HBV, gdyż sam nie posiada zdolności syntezy własnego antygenu powierzchniowego: S.
Z drugiej strony u zakażonych przez HDV, replikacja HBV jest hamowana. Związek zakażeń HDV i HBV może mieć formę koinfekcji (współzakażenia osoby zdrowej) lub superinekcji (nadkażenia osoby już zakażonej). Superinfekcja przez HDV przyspiesza i zaostrza przebiegające, chroniczne zapalenie wątroby typu B. W przypadku piorunującego zakażenia przez HDV następującego w wyniku superinfekcji HBV, rokowania są gorsze niż w zakażeniu przez HDV o charakterze koinfekcji z HBV. U większości chorych z superinfekcją HDV/HBV, zakażenie HDV przechodzi w formę chroniczną. Koinfekcja HBV i HDV daje objawy nieodróżnialne od klasycznych ostrych objawów zapalenia wątroby typu B i na ogół jest przejściowa i samoograniczająca, jednakże wiąże się z większym prawdopodobieństwem następst w postaci marskości lub niewydolności  wątroby. Prawdopodobieństwo przejścia koinfekcji HDV/HBV w postać chroniczną  jest identyczne jak w przypadku pojedynczego zakażenia HBV, gdyż HDV nie może namnażać się samodzielnie. Wirusowe zapalenie wątroby typu D może być rozpoznawane serologicznie przez identyfikację we krwi badanego swoistych przeciwciał anty-HDV: IgM lub IgG.