PPJ met. IIF i immunoblot ENA (7 antygenów)

Badanie wykonywane metodą immunoblotu oraz immunofluorescencji pośredniej (IIF) z użyciem komórek linii HEp-2 (ang. human epithelial cell) jako substratu (źródła antygenów) dla określenia typu świecenia i miana przeciwciał przeciwjądrowych i antycytoplazmatycznych. Dla określenia homogennego typu świecenia badanie poszerzane jest o Crithidium luciliae (pasożytniczy wiciowiec owadów) jako substrat w IIF do oznaczenia przeciwciał dsDNA, z podaniem ich miana. W przypadku cytoplazmatycznego typu świecenia badanie rozszerzone jest o IIF oznaczenie przeciwciał AMA metodą IIF z podaniem ich miana. Dla wszystkich wyników  wykonywany jest  immunoblot  ENA (przeciwciała dla 7 antygenów rozpuszczalnych, ang. extractable nuclear antigen): nRNP/Sm, Sm, SS-A, Ro-52, SS-B, Scl-70, Jo-1. Wynik  uwzględnia: typ świecenia i miano oraz informuje o obecności lub braku przeciwciał dla poszczególnych ENA, w postaci: + ; - ; +/-. Autoprzeciwciała przeciwjądrowe i przeciwcytoplazmatyczne ANA (z ang. antinuclear antibodies) są przeciwciałami swoistymi w stosunku do własnych, stałych lub rozpuszczalnych, antygenów wewnątrzkomórkowych.  Obecność tego rodzaju autoprzeciwciał w krążeniu jest charakterystyczna dla szeregu systemowych i narządowych chorób zapalnych tkanki łącznej, CTD (z ang. connective tissue diseases) o podłożu autoimmunizacyjnym. Oznaczanie panelu przeciwciał przeciwjądrowych pozwala na różnicową diagnostykę chorób autoimmunizacyjnych tkanki łącznej oraz na monitorowanie aktywności procesu chorobowego.  Badanie wykonywane jest w diagnostyce tocznia trzewnego układowego (SLE), zespołu Sjogrena, mieszanej choroby tkanki łącznej (zespół Sharpa, MCTD), twardziny układowej (SCs), zapalenia wielomięśniowego (PM) i skórno-mięśniowego (DM), zespołu nakładania, zespołu CREST/sklerodermia.