PPJ anty-Scl-70

Oznaczenie autoprzeciwciał anty-Scl-70, należących do przeciwciał przeciwjądrowych ANA (ang. antinuclear antibodies) wykonywane jest w diagnostyce i ocenie ryzyka twardziny układowej (TU), choroby tkanki łącznej powodującej włóknienie skóry i narządów wewnętrznych, doprowadzające do ich niewydolności. Włóknieniu towarzyszą zmiany naczyń krwionośnych i zaburzenia układu odpornościowego. Na twardzinę układową istotnie częściej zapadają kobiety. Wyróżniana jest postać ograniczona twardziny układowej (dawniej zespół CREST, akronim słów: calcinosis, (objaw) Raynauda,  esophageal dysfunction, sclerodactylia,  telangiectasia) oraz twardzina uogólniona, określana dawniej jako postępujące  stwardnienie układowe, charakteryzująca się dużą dynamiką rozwoju. Objawy kliniczne, którym towarzyszy obecność przeciwciał anty- Scl-70 oraz przeciwcentromerowych,  ACA (ang. anti-centromer antibodies) lub ANA świadczy o wysokim ryzyku ujawnienia się twardziny układowej w okresie 5 lat. Antygenem dla przeciwciała anty-Scl-70 jest topoizomeraza I DNA (enzym usuwający napięcia torsyjne DNA). Anty-Scl-70 są identyfikowane u 70% chorych na twardzinę układową. Wiążę się je z uogólnionym  stwardnieniem skóry, zmianami  włóknistymi  tkanki płucnej oraz zajęciem serca w przebiegu choroby. Anty-Scl-70 należą do przeciwciał ANA. Obecność w krążeniu autoprzeciwciał ANA swoistych dla własnych, jądrowych lub cytoplazmatycznych, rozpuszczalnych lub stałych,  antygenów wewnątrzkomórkowych  jest charakterystyczna dla szeregu systemowych (i narządowych) chorób zapalnych tkanki łącznej o podłożu autoimmunizacyjnym, przy czym poszczególne jednostki chorobowe wiążą się z obecnością charakterystycznego dla siebie zestawu reaktywności przeciwciał.

Obecność przeciwciał: 70% chorych na sklerodermię.