PPJ przeciw histonom met. ELISA

Oznaczenie obecności przeciwciał przeciwjądrowych przeciw histonom (przeciwciała anty-histonowe) jakościową metodą ELISA w surowicy, jest istotne w diagnostyce tocznia indukowanego lekami (tocznia polekowego DIL, ang. drug-induced lupus) i chorób reumatycznych. Antygenem  dla przeciwciał są białka histonowe H1, H2A, H2B, H3. Przeciwciała anty-histonowe  stwierdzane są  50-70% chorych na toczeń rumieniowaty układowy i 75- 95% chorych na toczeń indukowany lekami, przy czym Ich poziom nie koreluje z aktywnością choroby. W niskim mianie stwierdzane są u chorych na  reumatoidalne zapalenie stawów i młodzieńcze idiopatyczne zapaleniu stawów. Przeciwciała przeciw histonom należą do przeciwciał ANA (z ang. antinuclear antibodies). Obecność w krążeniu takich autoprzeciwciał swoistych dla własnych, jądrowych lub cytoplazmatycznych, rozpuszczalnych lub stałych,  antygenów wewnątrzkomórkowych jest charakterystyczna dla szeregu systemowych (i narządowych) chorób zapalnych tkanki łącznej o podłożu autoimmunizacyjnym, przy czym poszczególne jednostki chorobowe wiążą się z obecnością charakterystycznego dla siebie zestawu reaktywności przeciwciał. 

Obecność przeciwciał: toczeń rumieniowaty układowy, toczeń indukowany lekami, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapaleniu stawów, choroby reumatyczne.