Przeciwciała przeciwko Adalimumab

Badanie wykonywane w trakcie terapii Adalimumab, w podejrzenia niepowodzenia terapii i w podejrzenie wytworzenia przeciwciał przeciwlekowych anty- Adalimumab. Adalimumab jest biofarmaceutykiem,  ludzkim rekombinantowym przeciwciałem monoklonalnym podklasy IgG1 uzyskiwanym w ekspresyjnym układzie komórek jajnika chomika chińskiego, swoistym w stosunku do  czynnika martwicy nowotworów (TNF). Wykorzystywany jest jako terapeutyczny bloker TNF alfa. Hamuje prozapalną aktywność TNF poprzez blokowanie jego wiązania z komórkowymi receptorami TNF: p55 i p75.  W obecności dopełniacza odpowiedzialny jest za lizę komórek wykazujących powierzchniową ekspresję TNF in vitro. Wpływa na odpowiedź biologiczną zależną od TNF, w tym zmiany stężenia cząsteczek adhezji międzykomórkowej: ELAM-1, VCAM-1 i ICAM-1 odpowiedzialnych za migrację leukocytów. U chorych na reumatoidalne zapalenie stawów, RZS, leczenie Adalimumab obniża wartości markerów ostrej fazy: stężenia białka C-reaktywnego (CRP), cytokiny – interlekukiny 6 (IL-6), szybkość sedymentacji krwinek (OB.)  oraz poziom aktywacji metaloproteinaz macierzy: MMP-1, MMP-3,  zaangażowanych w patomechanizmy zapalenia stawów i ozębnej, miażdżycę, wrzodziejące zapalenie rogówki etc.  Adalimumab wpływa również na poprawę parametrów hematologicznych przewlekłego procesu zapalnego oraz redukuje aktywność CRP u chorych na chorobę Leśniowskiego i Crohna, wielostawowe młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Leczenie adalimumabem może generować u leczonego wytwarzanie przeciwciał przeciwlekowych, czyli przeciwciał swoiście wiążących przeciwciało monoklonalne stanowiące czynnik aktywny leku. Obecność przeciwciał przeciwlekowych swoistych dla Adalimumab, towarzysząca  wysokim stężeniom  leku wskazuje na zmniejszoną skuteczność terapii, a także  może prowadzić do reakcji alergicznych. Wg producenta leczenie Adalimumab wskazane jest w określonych przypadkach:  RZS; czynnego wielostawowego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów; zapalenia stawów z towarzyszącym zapaleniem przyczepów ścięgnistych; łuszczycowego zapalenia stawów; łuszczycy zwykłej; zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa; osiowej spondyloartropatii bez zmian radiograficznych charakterystycznych dla zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa; choroby Leśniowskiego i Crohna; wrzodziejącego zapalenie jelita grubego; ropnego zapalenia apokrynowych gruczołów potowych; zapalenia błony naczyniowej oka; zapalenia błony naczyniowej oka u dzieci i młodzieży.