Lepkość osocza

Lepkość pod względem fizycznym jest miarą oporu stawianego przez ciecz podczas wzajemnego przesuwania się warstw płynu. Możemy potocznie określić lepkość osocza jako jego „gęstość”. Osocze składa się z wody oraz zawartych w nim białek. Na lepkość ma wpływ oprócz stężenia poszczególnych białek, również wielkość i struktura ich cząsteczek. Lepkość osocza obok liczby i właściwości komórek krwi (leukocytów, erytrocytów i płytek krwi) jest częścią składową lepkości krwi.

Stany zapalne i uszkodzenia tkanek, prowadzące do zmian w białkach osocza, mogą zwiększać jego lepkość. Wzrasta ono zatem w odpowiedzi na infekcję lub stan zapalny, ale również w chorobach, w których w znacznej ilości i o nieprawidłowej budowie wytwarzane są białka zwane paraproteinami. Ma to miejsce np. w przebiegu szpiczaka mnogiego.

Zwiększona lepkość występuje w następstwie hiperlipidemii, wzrostu stężenia fibrynogenu, czynnika von Willebrandta (składnik układu krzepnięcia), zwiększonego stężenie immunoglobulin: IgG, IgM, IgA.

Lepkość osocza wzrasta w takich stanach jak: choroby sercowo-naczyniowe np. dławica piersiowa i udar, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi.