Mikroalbuminuria

Mikroalbuminuria to termin medyczny określający obecność niewielkich ilości albuminy w moczu, przekraczających normę fizjologiczną, ale mieszczących się poniżej wartości charakterystycznych dla jawnego białkomoczu. W warunkach prawidłowych nerki, dzięki integralności bariery filtracyjnej kłębuszków nerkowych, zapobiegają utracie białek o większej masie cząsteczkowej, w tym również albuminy.

Występowanie tego białka w moczu jest wczesnym markerem uszkodzenia nerek oraz dysfunkcji śródbłonka, szczególnie u osób z cukrzycą lub nadciśnieniem tętniczym, gdyż może świadczyć o rozwijającej się nefropatii. Mikroalbuminuria posiada istotne znaczenie prognostyczne, gdyż stanowi wczesny wskaźnik niezbędny do oceny ryzyka postępu dysfunkcji nerek i powikłań sercowo-naczyniowych.

Patofizjologicznie, mikroalbuminuria odzwierciedla zwiększoną przepuszczalność kłębuszków nerkowych, uszkodzenie śródbłonka naczyń lub nieprawidłową reabsorpcję kanalikową. Najbardziej precyzyjną metodą oceny utraty albuminy z moczem jest oznaczenie jej stężenia w dobowej zbiórce moczu, jednak ze względu na kłopotliwość jej wykonania i możliwość wystąpienia nieprawidłowości (np. zbiórka niepełna) w praktyce klinicznej zaleca się wykonywanie pomiaru w pierwszej porannej próbce moczu i wyrażenie wyniku jako wskaźnik albumina/kreatynina (ACR).

W wielu źródłach medycznych termin „mikroalbuminuria” jest zastępowany bardziej precyzyjnym sformułowaniem „albuminuria umiarkowanie zwiększona”.

Należy podkreślić, że przejściowa mikroalbuminuria może mieć charakter fizjologiczny, wywołany m.in. wysiłkiem fizycznym, gorączką lub pozycją stojącą, jednak utrzymujące się podwyższone stężenie tego białka w moczu wymaga szczegółowej diagnostyki oraz odpowiedniego leczenia w celu zapobiegania progresji chorób nerek i układu sercowo-naczyniowego.