Niedokrwistość syderoblastyczna

Niedokrwistość syderoblastyczna jest to grupa chorób krwi objawiających się występowaniem syderoblastów, czyli erytroblastów pierścieniowatych w szpiku kostnym. Po raz pierwszy opisana została w 1945 r. przez Cooley'a. Problemy z przetwarzaniem barwnika krwinek czerwonych (hemu) sprawiają, że żelazo odkłada się w mitochondriach, które, gromadząc się wokół jądra erytroblastów, dają efekt pierścienia. Erytrocyty są niedobarwliwe i mają nieprawidłową wielkość, bo nie zachodzi dojrzewanie erytroblastów do dojrzałych krwinek czerwonych. Niedokrwistości syderoblastyczne dzieli się na wrodzone i nabyte (częstsze). Przyczyny nabytej niedokrwistości syderoblastycznej to: nowotwory układu krwiotwórczego, leki (izoniazyd, chloramfenikol), niedobory miedzi, alkoholizm, hipotermia, zatrucie ołowiem. Bardziej podatne na wystąpienie choroby są osoby w podeszłym wieku. Objawy niedokrwistości syderoblastycznej często są wynikiem odkładania nadmiaru Fe w tkankach: męczliwość, osłabienie, bóle i zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, duszność, kołatanie serca, bladość powłok skórnych i błon śluzowych, bóle stawów, cukrzyca lub nietolerancja glukozy, ciemne zabarwienie skóry, zaburzenia rytmu serca, bezpłodność. Diagnostyka niedokrwistości syderoblastycznej obejmuje morfologię krwi, biopsję szpiku kostnego (syderoblasty), ocenę gospodarki żelazowej (Fe, ferrytyna, TIBC), badania genetyczne. Leczenie opiera się na usunięciu przyczyny (odstawienie leków, alkoholu, leczenie zatrucia), usunięcie nadmiaru Fe w krwiobiegu (zastosowanie związków wiążących żelazo).