ANA2 - PPJ met. immunoblot (16 antygenów)

Badanie ANA 2 w formacie immunoblotu określa obecność przeciwciał przeciw 16 antygenom rozpuszczalnym i nierozpuszczalnym: DSF 70, nRNP/Sm, Sm, SS-A, Ro-52, SS-B, Scl-70, PM-Scl, Jo-1, Centromerowi  B (CENP B), PCNA, dsDNA, nukleosomom, histonom, rybosomalnemu białku P (Ryb. białku P) i AMA-M2. W teście uzyskuje się wyniki jakościowe określane jako: + ; - ; +/- dla poszczególnych antygenów. Test m.in. weryfikuje wyniki testu ANA 1 i rozstrzyga rozbieżności oznaczeń metodą IIF w różnych laboratoriach. Autoprzeciwciała przeciwjądrowe i przeciwcytoplazmatyczne ANA (ang. antinuclear antibodies) są przeciwciałami swoistymi w stosunku do własnych, stałych lub rozpuszczalnych, antygenów wewnątrzkomórkowych. Obecność tego rodzaju autoprzeciwciał w krążeniu jest charakterystyczna dla szeregu systemowych (i narządowych) chorób zapalnych tkanki łącznej, CTD (ang. connective tissue diseases) o podłożu autoimmunizacyjnym. Oznaczanie panelu przeciwciał przeciwjądrowych pozwala na różnicową diagnostykę chorób autoimmunizacyjnych tkanki łącznej oraz na monitorowanie aktywności procesu chorobowego. Badanie ANA 2 wykonywane jest w diagnostyce: tocznia trzewnego układowego (SLE); zespołu Sjogrena; mieszanej choroby tkanki łącznej (zespół Sharpa, MCTD); twardziny układowej (SCs); zapalenia wielomięśniowego (PM) i skórno-mięśniowego (DM); zespołu nakładania; zespołu CREST/sklerodermia.