Białko w moczu

Oznaczenie białka w przypadkowej porcji moczu jest badaniem przesiewowym w diagnostyce chorób nerek, gdyż białko w moczu (proteinuria) w podniesionym stężeniu jest pierwszym objawem dysfunkcji nerek, poprzedzającym objawy kliniczne.  Badanie głównie dotyczy oznaczenia albuminy, gdyż wykazuje niewielką czułość w stosunku do innych białek,  jak wolne lekkie łańcuchy (białko Bence-Jones), hemoglobina i białka cewkowe (tubularne). Przy normie do 150 mg albuminy wydalanej w ciągu doby, badanie daje wynik dodatni w przypadku ok. 300 mg albuminy na dobę, a wynik nisko dodatni  przy wydalaniu w zakresie ok. 150-200 mg na dobę. Niskododatni lub dodatni wynik stanowi wskazanie do oznaczenia proteinurii w dobowej zbiórce moczu (DZM). Wyniki fałszywie zawyżone uzyskuje się w przypadku osób,  które otrzymały  jodowany kontrast  w okresie poprzedzających 24 godzin,  w  moczu o silnie zasadowym pH lub  skażonym  niektórymi  środkami dezynfekującymi. Wyniki fałszywie ujemne dotyczą białek niealbuminowych. Ze względu na ilość białka wydalanego z moczem w ciągu doby wyróżnia się białkomocz znikomy (do 500 mg), białkomocz mierny (500-3500 mg) i znaczny (powyżej 3500 mg). Wykrywanie proteinurii (albuminurii) jest pierwszym objawem choroby nerek,  poprzedzającym objawy kliniczne. Jednocześnie może być objawem parafizjologicznym, jak białkomocz ortostatyczny, białkomocz związany z gorączką, wysiłkiem fizycznym, stresem, towarzyszący chorobom układu moczopłciowego  (np. choroby prostaty i schorzenia ginekologiczne, np. wypadanie pochwy),  towarzyszący chorobom serca, gammapatiom, rabdomiolizie oraz białkomocz idiopatyczny. Wymienione przypadki powodują na ogół  proteinurię łagodną (białkomocz znikomy) i na ogół nie są wykrywane w teście przesiewowym.